Genesis - Bijbelstudie van versen

We staan ​​aan het begin van alles. Dit deel van het boek behandelt de oorsprong van het universum, de oorsprong van de orde op aarde, de oorsprong van het leven, de oorsprong van de mens, de oorsprong van zonde, geweld, wanorde en de oorsprong van nationale en taalkundige verschillen.

Deze schets van de schepping is ongeëvenaard in zijn beknoptheid en de schoonheid van compositie en stijl. God de Schepper domineert het tafereel. Hij spreekt, en onmiddellijk wordt er orde gevormd, waardoor een prachtige woonplaats en overvloedige voorzieningen worden geboden voor de meest verheven schepping van allemaal: de mens. Majesteit en macht kenmerken elke zin.

In antwoord op de vraag: "WIE HEEFT ALLE DINGEN GEMAAKT?", verklaart de Bijbel stoutmoedig: GOD... HEEFT GESCAHPEN. In antwoord op de vraag: "WIE IS ER VOOR EN GROTER DAN ALLE DINGEN?", verkondigt de Bijbel met dezelfde stoutmoedigheid: IN HET BEGIN... GOD. Hemel en aarde zijn niet God of goden; God is ook niet gelijk aan de natuur. God is de Schepper, en de natuur is zijn schepping.

Hoewel door God geschapen, was de aarde niet gereed voor de mens. Ze was nog steeds in wanorde, woest en ledig, en er was geen licht. Toch was er activiteit. De Geest van God bewoog zich voortdurend over het wateroppervlak.
De Bijbel vermeld geen reden waarom de aarde woest en ledig was. Mogelijk ten gevolge van de strijd tussen God en Satan, toen Satan in opstand kwam tegen God en hij uit de Hemel werd geworpen (op de aarde, hij en zijn gevallen engelen leven immers nu in de hemelen, de atmosfeer boven de aarde).

DE DAG VAN LICHT EN DUISTERNIS..

Energie is een essentiële noodzaak voor de menselijke leefomgeving, en licht is energie. Daarom was Gods eerste gebod: LAAT ER LICHT ZIJN (vs 4-5). De nadruk op Gods gesproken woord is zo groot dat elke scheppingsdag begint met een gebod of een uiting van de goddelijke wil. Dan volgt de uitvoering van het gebod en de afsluitende verklaring: HET WAS GOED..

Waar verwarring, leegte of duisternis in je leven heerst, heeft God de macht om te spreken en helderheid en orde te brengen. Gods licht transformeert chaos in doelgerichtheid..

God is niet afhankelijk van natuurlijke instrumenten om Zijn wil te volbrengen. Hij is de primaire bron van verlichting, glorie en waarheid. Net zoals God licht deed schijnen in de duisternis van de schepping, schijnt Hij in onze harten om ons de kennis van Zijn glorie te geven..

We zijn geroepen om in het licht te wandelen, Gods Woord onze beslissingen, ons gezin en onze daden te laten verlichten en de duisternis te verwerpen..

God zegt ook vandaag de dag nog: "Er zij licht." Hij verlangt ernaar je pad te verlichten, je hoop te vernieuwen en een nieuw begin te brengen. Geef je "chaos" aan Hem over en laat het licht van Christus op je schijnen.

DE DAG VAN DE GESCHEIDEN WATEREN

De wateren werden gescheiden, en boven de aarde was een uitgestrektheid. Het woord uitgestrektheid of firmament geeft het idee van vastheid weer. God is de Schepper, en vanuit deze uitspraak begint het Oude Testament te laten zien dat de natuur een schepsel en een werktuig is.

TOEN ZEI GOD: "En God zeide: Dat de wateren onder de hemel op één plaats samenvloeien en het droge te voorschijn kome; en het was alzo. En God noemde het droge aarde, en de samengevloeide wateren noemde Hij zeeën. En God zag, dat het goed was" (vs 9-10). Toen zei God: "Dat de aarde jong groen voortbrenge, zaadgevend gewas, vruchtbomen, die naar hun aard vruchten dragen, welke zaad bevatten". Dit was de derde dag (vs 11-13). Op de derde dag vormde God een toekomstige woonplaats voor de mens, die een schepsel van de aarde is. Op Gods bevel scheidden land en zee zich, waardoor leven en schoonheid ontstonden en de aarde werd verfraaid. De tekst beschrijft niet hoe deze scheidingen plaatsvonden, noch wordt er een lijst gegeven van de dynamische en natuurlijke krachten die daarbij betrokken waren.

Toen zei God: "Dat er lichten zijn aan het uitspansel des hemels om scheiding te maken tussen de dag en de nacht, en dat zij dienen tot aanwijzing zowel van vaste tijden als van dagen en jaren; 15en dat zij tot lichten zijn aan het uitspansel des hemels om licht te geven op de aarde; en het was alzo" (vs 14-15). En God maakte de beide grote lichten, het grootste licht tot heerschappij over de dag, en het kleinere licht tot heerschappij over de nacht, benevens de sterren..." (vs 16-19) Dit was de vierde dag. De heidenen aanbidden de zon, de maan en de sterren als goden en godinnen met ontzagwekkende macht. Maar voor God hebben ze een functie en niets meer.
We weten dat de maan op zich geen licht energie is, maar een reflector van het zonlicht. Maar zijn unieke plaats bewijst dat het dat God is gemaakt en geplaatst op deze kritische positie.
In hoeverre de sterren en welke sterren op dat tijdstip zijn geschapen is niet van belang. Door wetenschappers wordt het heelal momemteel geschat met een totaal aantal sterren van 10²⁰ tot 10²² (een 1 met 22 tot 24 nullen), wat meer is dan alle zandkorrels op aarde.

Op de vijfde dag sprak God tot het water, dat leven voortbracht, en de lucht vulde zich met vogels. In vers 21 zien we een andere drie-eenheid: de grote walvissen... elk levend wezen dat zich beweegt... en elke gevleugelde vogel.

De tekst vertelt ons niet hoe het water met de Schepper samenwerkte, maar om de nauwe band tussen God en zijn schepselen te benadrukken, wordt het werkwoord 'schepte' gebruikt. In het Oude Testament is een goddelijke zegen een scheppingsdaad en een bekrachtiging, zodat degene die haar ontvangt zijn bestemming vervult volgens Gods wil. In dit geval is Gods wil dat de schepselen zich overvloedig voortplanten... naar hun soort. Deze daad diende om de voorgaande toestand van 'leegte' op te heffen.

TOEN ZEI GOD: "Dat de aarde voortbrenge levende wezens naar hun aard, vee en kruipend gedierte en wild gedierte naar hun aard; en het was alzo."

Maar deze dag zou de bekroning van de scheppingsdaad zijn. De godheid zei na beraad: LATEN WE DE MENS SCHEPPEN. Dit schepsel moest anders zijn. God zei dat de MENS NAAR ONS BEELD moest worden geschapen, met een zekere gelijkenis met de werkelijkheid, maar zonder volledigheid. De mens moest NAAR ZIJN GELIJKENIS zijn, met een algemene gelijkenis met God, maar geen exacte kopie. Hij mocht geen kleine God zijn, maar moest onmiskenbaar verwant zijn aan God en de drager zijn van de specifieke geestelijke eigenschappen die hem uniek maken als een wezen dat superieur is aan dieren.

Zo hebben we: "DE MENS GESCHAPEN NAAR HET BEELD VAN GOD".

1- Een geestelijk wezen geschikt voor sterfelijkheid, vers 26.
2- Een moreel wezen dat de gelijkenis van God heeft, vers 27.
3- Een intellectueel wezen met het vermogen tot redeneren en besturen, vers 28-30.

In de Tien Geboden dient de relatie tussen Gods zes werkdagen en materiële zaken en een rustdag als basis voor de naleving van een rustdag door de mens (Exodus 20:8-11). Dit is een door God ingestelde dag die gerespecteerd moet worden. Op deze dag wordt Gods gebod aan de mens om de natuur te overwinnen terzijde geschoven en erkent de mens een hogere wet, waarin hij zich aan God overgeeft. Zes dagen mag de mens werken, maar hij heeft een rustdag nodig om opnieuw zes dagen te werken.

In tegenstelling tot de Babylonische sabbat, waarop gevaarlijke demonen vrij rondzwierven, werd de hier ingestelde sabbat door God geheiligd. Het is bedoeld als een dag van vreugde en tevredenheid, van innerlijke vernieuwing en van lofprijzing aan een barmhartige God. In het heidense geloof werden bepaalde natuurkrachten, dingen, plaatsen, dieren of mensen als intrinsiek heilig, zelfs goddelijk beschouwd; maar nergens in dit scheppingsverhaal wordt heiligheid toegeschreven aan iets dat uit de natuur voortkomt. God reserveerde de sabbat zodat de mens zijn relatie met zijn Schepper kon verdiepen.

De basis van de sabbat werd verschoven van de schepping naar de opstanding; Bijgevolg werd de tijd verplaatst van zaterdag naar zondag. Het onderliggende principe blijft echter hetzelfde: zes dagen zijn gegeven voor de heerschappij van de mens over de natuur, maar de zevende dag is de dag des Heren. Het is het begin van nieuw leven door de Opstanding van de Here Jezus Christus. En daarmede het BEGIN van de week.

In de eerste hoofdstukken van de Bijbel maakt God duidelijk dat Hij wil dat ons leven vruchtbaar is. Twee dingen zijn essentieel voor een vruchtbaar leven: evenwicht en snoeien. Om evenwicht te bewaren, moeten we ervoor zorgen dat we de juiste hoeveelheid gezonde voeding, rust, werk, plezier, tijd alleen met God en tijd om te genieten van heilige relaties hebben.

Snoeien is niet altijd prettig, maar het zorgt er wel voor dat situaties, activiteiten of relaties die ons uitputten, dat effect niet langer op ons hebben. Dit betekent dat er iets uit ons leven moet worden verwijderd, maar God belooft een grote beloning als gevolg daarvan: meer vruchtbaarheid dan ooit tevoren!

Blijf in balans door God, de wijze Meesterlandbouwer, je leven te laten snoeien zoals Hij dat goedvindt, en je zult overvloedige tijden en grote voldoening ervaren.

De mens wordt voorgesteld als een schepsel van de aarde. Hij is gevormd uit stof. Met diepe belangstelling blies God leven in de mens, een daad die benadrukt dat de vitaliteit en innerlijke dynamiek van de mens rechtstreeks van God komen. Elk ander object van menselijke genegenheid en hoop is een illusie. Hij is gemaakt uit twee werelden; daarom is gescheiden zijn van God hetzelfde als verdorren als de vrucht van een afgesneden wijnstok.

1- Materie (Aardse stof): Vertegenwoordigt de menselijke kwetsbaarheid en verbondenheid met de aarde. De mens werd fysiek gevormd, wat duidt op goddelijke zorg en ontwerp.

2- De Goddelijke Adem (Levensadem): In tegenstelling tot de schepping van dieren blies God rechtstreeks in de mens. Deze "adem" vertegenwoordigt het fysieke, mentale en spirituele leven, waardoor de mens uniek is, naar Gods beeld.

3- Levende Ziel: De combinatie van het lichaam (stof) met de goddelijke adem resulteert in een mens, een levende ziel.

4. Theologische betekenis: Genesis 2:7 benadrukt dat mensen niet slechts materie zijn, maar geestelijke wezens die gemeenschap met de Schepper nodig hebben en geschapen zijn om in een relatie met Hem te leven.

Verband met het Nieuwe Testament: Paulus contrasteert in 1 Korintiërs 15 Adam (het eerste levende wezen) met Christus (de laatste Adam, die leven geeft), waarmee hij aantoont dat de mens voor eeuwig leven afhankelijk is van God.

Kortom, Genesis 2:7 herinnert ons eraan dat we stof zijn, bezield door Gods eigen leven, en benadrukt onze waardigheid en onze diepe afhankelijkheid van Hem.

Genesis 1:27 vertelt dat God de mensheid schiep met een binair gendersysteem, bestaande uit man en vrouw. Aan het einde van de scheppingsweek verklaart God dat Zijn hele schepping zeer goed was (Genesis 1:31). Omdat God een binair gendersysteem had bedacht en omdat Hij het zeer goed noemde, blijkt uit het Genesisverhaal duidelijk dat het onderscheid tussen man en vrouw belangrijk is. We beseffen echter misschien pas hoe belangrijk dit is als we het meer gedetailleerde en uitgebreide verslag lezen van hoe God de eerste man en de eerste vrouw schiep in Genesis 2. In deze context verklaart God dat het niet goed is voor de man om alleen te zijn (Genesis 2:18). Dit is de eerste keer dat iets als 'niet goed' wordt bestempeld. Het eerste slechte dat wordt genoemd, is dat de vrouw nog niet op het toneel was verschenen! Dit zegt veel over het belang van vrouwen in Gods plan.

Toen liet God Adam in slaap vallen en voerde een soort operatie uit, waarbij Hij een van zijn ribben verwijderde en de wond genas (Genesis 2:21). Uit die rib vormde God de eerste vrouw (Genesis 2:22). Toen God haar naar Adam bracht, erkende Adam haar waarde (misschien omdat hem eerst werd getoond dat hij alleen was). Adam begreep dat zij van hem was weggenomen en dat zij op een unieke manier met elkaar verbonden waren (Genesis 2:23). Hoewel gelijkwaardig in waarde, verschilden ze in hun ontwerp. God voltooide Zijn scheppingswerk, met de vrouw als de laatste penseelstreek, en de fundamentele ingrediënten van gender, seksualiteit en huwelijk werden geïntroduceerd (Genesis 2:24-25). God ontwierp man en vrouw als gelijkwaardig en toch zeer verschillend. In zekere zin waren ze elkaars tegenpolen, en beiden waren nodig om Zijn plan te volbrengen.

De instelling van het huwelijk – verzen 22-24.
Deze Bijbelse passages bewijzen dat het huwelijk een goddelijke instelling is. God voltrok persoonlijk het eerste huwelijk. Sterker nog, het huwelijk was de enige instelling die bestond vóór de zondeval van de mens. Hoe treurig heeft de zonde van de mens Gods plan verstoord. Gods bedoeling is dat het huwelijk een onverbreekbare en gezegende verbintenis is. Een man en een vrouw verenigd en exclusief van alle anderen. Zonde bracht echtscheiding, polygamie, concubinaat, polyandrie, overspel, promiscuïteit en perversie met zich mee.

De slang sloop stiekem de vredige tuin binnen als een sinistere bezoeker. Naarmate het verhaal vordert, wordt de slang overal voorgesteld als een instrument van een verborgen geestelijke macht. In het Nieuwe Testament verbindt Jezus de slang met de duivel (Johannes 8:44), net als Paulus (Romeinen 16:20, 2 Korintiërs 11:3, 1 Timoteüs 2:14) en Johannes (Openbaring 12:9, 20:2).

De slang begon verbaasd te spreken: "U zult niet eten van elke boom in de tuin?" en citeerde vervolgens op onjuiste wijze Gods oorspronkelijke gebod, waardoor het absurd werd. Het oorspronkelijke verbod had betrekking op slechts één boom, maar de slang zei "van elke boom". Merk op dat deze techniek van woordverdraaiing al sinds het begin der tijden wordt gebruikt. Het is een vorm van taalvervalsing die al vanaf de vroegste tijden voorkomt. De zinsnede in 2:16 staat in de toelatende volgorde en niet in de ontkennende volgorde (2:17). De slang stelt Gods goedheid ter discussie: Hij was te restrictief en onthield onnodig waardevolle zegeningen.

Deze eerste vraag leek onschuldig, maar misleidde de vrouw, waardoor ze het gebod verkeerd citeerde. Ze maakte het verbod veel strenger dan het in werkelijkheid was. God zei niet: RAAK DE VRUCHT VAN DIE BOOM NIET AAN (v 3). Maar zij maakte de dreiging van straf veel ernstiger dan ANDERS ZULT STERVEN. Ze maakte het gebod onbewust irrationeel en de straf slechts een mogelijkheid in plaats van een onvermijdelijk gevolg. De vrouw miste een gouden kans om de suggestie van de slang te dwarsbomen. Als ze het gebod correct had geciteerd en zich eraan had gehouden, had de vijand zijn plan niet kunnen uitvoeren. De vrouw had zich bewust moeten zijn dat dieren niet spreken en dus bewust moeten zijn van het kwaad.

De slang zag zijn kans schoon en ontkende categorisch de waarheid van Gods strafbelijdenis, door stellig te verklaren: JULLIE ZULLEN GEENSZINS STERVEN (vers 4). Hij richtte zijn aanval op het aanwakkeren van wrok tegen de beperkingen en het opwekken van een verlangen naar macht.

De slang richtte haar aanval op het aanwakkeren van wrok tegen beperkingen en het aanwakkeren van een verlangen naar macht. God gebruikte de dood als middel om de mensheid de ontdekking van iets te onthouden – HUN OGEN ZULLEN WORDEN GEOPEND. Voorkwam Hij niet dat de mens een goed bezat waar hij recht op had? De slang beschuldigde God van oneigenlijke motieven, van het egoïstisch vasthouden van de mens op een lager bestaansniveau. De ware bestemming van de mens, zo suggereerde de slang, was OM ALS GOD TE ZIJN. Het belangrijkste kenmerk van het goddelijke wezen was het vermogen om GOED EN KWAAD te kennen. Deze kennis was geen abstracte kennis, maar het praktische vermogen om alle dingen te kennen, inclusief de intelligentie om ethische normen te bedenken en vast te stellen.

Ingenieus suggereerde de slang dat ongehoorzaamheid aan Gods gebod niet tot de dood zou leiden, maar tot een vol en rijk leven voor de mens. Er werden geen concrete beloftes gedaan, slechts suggesties van mogelijkheden die fascinerend en mysterieus waren. Dit was de kern van de aantrekkingskracht van het heidendom: het geloof dat grote prestaties, diepgaande gedachten of zorgvuldig nageleefde rituelen iemand toegang zouden geven tot het goddelijke rijk. Dit is tevens de fundamentele zonde van de mens: het bereiken van een staat van absolute vrijheid en zelfvoorziening.

We hebben dus: DE AANTREKKINGSKRACHT VAN DE SLANG:
1- Lichamelijk verlangen
2- Intellectuele nieuwsgierigheid
3- De neiging tot zelfbevestiging.

Het was zeer triest dat de vrouw naar de slang luisterde. En de duivel slaagde erin om in de harten van de mensen hetzelfde verlangen te planten dat hijzelf had: gelijk aan God te zijn, of beter dan God, of boven God te staan. Vandaag de dag, met de opkomst van internet en podcastkanalen, zijn oude filosofieën en misleidingen aan het licht gekomen en een bron van nieuwsgierigheid geworden voor velen, zoals de leugens over God in het gnosticisme. Het is noodzakelijk om voorzichtig te zijn, want net zoals de vijand Eva misleidde met listige woorden en drogredenen, brengen veel hedendaagse leringen dezelfde misleiding met zich mee. Wees gewaarschuwd! Waak, bid en bestudeer de Bijbel, want dat is het Woord van God.

De vraag "WAAR ZIJT GIJ?" werd niet door God gesteld om hun verblijfplaats te achterhalen, maar omdat Hij een antwoord wilde uitlokken en de man en vrouw door hun eigen bekentenis uit hun schuilplaats wilde laten komen.

Adams antwoord, "WERD IK BEVREESD," verduidelijkt de reden voor hun schuilplaats. De leugen van de duivel werd ontmaskerd; het eten van de vrucht van de boom maakte de mens niet gelijk aan God, zoals de slang suggereerde, maar bracht zijn ware wezen als mens voor God in gevaar.

God kent goed en kwaad vanuit het perspectief van goddelijke en soevereine goedheid. Maar de mens, die afhankelijk is van God, kan goed en kwaad alleen kennen vanuit het perspectief van ongehoorzaamheid aan Gods wil. De kennis van goed en kwaad ging gepaard met schuldgevoel en angst.

De eerste vraag werd rechtstreeks aan de man gesteld: "HEBT GIJ VAN DE BOOM GEGETEN, WAARVAN IK U VERBODEN HAD TE ETEN?" (vers 11). Adam had geen excuus, want hij wist wat het gebod inhield. Het was een eenvoudig en duidelijk verbod. Maar Adam kwam zijn verantwoordelijkheid niet onder ogen; hij schoof de schuld af op zijn vrouw – ZIJ HEEFT VAN DE BOOM AAN MIJ GEGEVEN – en had God haar niet aan hem gegeven? Zij was toch zeker een betrouwbare gids voor zijn handelen?

Ook de VROUW probeerde de verantwoordelijkheid te ontlopen door te zeggen: DE SLANG HEEFT MIJ VERLEID (vers 13). Toen besefte ze dat de slang haar voor de gek had gehouden.

Dus we hebben:
1- Zonde veroorzaakt persoonlijke schuld
2- Zonde scheidt God en mens
3- God zoekt de zondige mens
4- God vergeeft de schuld van de mens.

UITSPRAAK VAN HET VONNIS

De begane zonden worden weerspiegeld in de straffen, die gedeeltelijk werden toegepast.

De SLANG werd vervloekt. De slang deed zich voor als opperste wijsheid, maar zijn manier van bewegen zou altijd een symbool zijn van zijn vernedering.

De straf zou VIJANDSCHAP inhouden, vijandschap tussen u en de mensen. Het ZAAD van de slang, dat Jezus in verband brengt met de goddelozen (Matteüs 13:38-39; Johannes 8:44), en het ZAAD van de vrouw, hebben beide een sterk persoonlijke betekenis. God zei tegen de slang: Het zaad van de vrouw ZAL JE VERMORZELEN (v. 15). Vergelijk Paulus' verwijzing hiernaar in Romeinen 16:20 - DE GOD NU DES VREDES ZAL WELDRA DE SATAN ONDER UW VOETEN VERTREDEN. De slang kon slechts de hiel van het zaad van de vrouw verwonden. Sterker nog, "vermorzelen" is niet sterk genoeg om de Hebreeuwse term te vertalen, die kan betekenen vermalen, verpletteren, vernietigen. Een verbrijzeld hoofd dat tot de dood leidt, wordt gecontrasteerd met een verbrijzelde hiel die kan genezen. Vers 15 wordt het 'proto-evangelie' genoemd omdat het een boodschap van hoop bevat voor het zondige echtpaar. Het kwaad is niet voorbestemd om voor eeuwig te zegevieren; God had een overwinnaar voor de mensheid voor ogen. Dit vers heeft een sterk messiaans karakter.

Voor sommigen is dit de eerste profetie in de Bijbel. Toen God Adam en Eva schiep, plaatste Hij ze op een prachtige plek, de hof van Eden. Hij creëerde veel verschillende bomen en zei dat ze van elke boom in de tuin mochten eten, behalve de boom van de kennis van goed en kwaad. Ze waren ongehoorzaam, dat is een zonde: zonde heeft altijd een prijs. God vaardigde zeven oordelen uit vanwege zonde.

1. Satan is voor altijd vervloekt.
2. Satans hoofd zal uiteindelijk worden verpletterd.
3. Door de geschiedenis heen zal er een conflict zijn tussen de slang en de gevallen engelen en het nageslacht van de vrouw, tussen goed en kwaad.
4. Door de geschiedenis heen zullen vrouwen pijn ervaren tijdens de bevalling.
5. Door de geschiedenis heen zal een vrouw zich moeten onderwerpen aan haar echtgenoot.
6. Door de geschiedenis heen zal de mens moeten werken om zichzelf te voeden.
7. Door de geschiedenis heen zullen mensen sterven.

Deze profetie is altijd vervuld, maar zal pas na het millennium volledig vervuld worden. Satan leed een grote nederlaag toen Jezus stierf aan het kruis om onze zonden weg te nemen.

Het is bemoedigend te weten dat Jezus uiteindelijk satan zal verslaan, en wat God in de hof van Eden begon, zal in de eeuwigheid worden voltooid. De val van Adam en alles wat satan in het verleden heeft gedaan of in de toekomst zal doen, zal Gods oorspronkelijke plan niet frustreren.

Dus blijf sterk!

Hier in Brazilië wordt deze week (zondag) Moederdag gevierd. Ik zou het dus graag willen hebben over enkele bijbelse moeders. En te beginnen met haar die de MOEDER VAN ALLE LEVENDEN was, Eva.

De stem van Eva is als een waarschuwing uit de oudheid voor iedere vrouw om het pad van gehoorzaamheid te volgen. Het klinkt als een teken van hoop als de vrouw faalt; ze ontmoet Gods gerechtigheid, maar ze ervaart ook zijn genade.

Zuiverheid en onschuld werden verbrijzeld toen de slang het toneel betrad. Eva koos ervoor om Satans leugen te geloven. Ze was vrij om haar wil boven die van God te stellen en dat deed ze ook.

Eva werd uit haar aangename huis verdreven, werd zwanger en kreeg kinderen. Haar vreugde bij hun geboorte veranderde in pijn, zoals door God voorzegd. Kaïn doodde Abel en werd verbannen en Eva bleef kinderloos totdat de genade van God haar opnieuw bezocht en haar nog een zoon gaf, Seth, die de voorouder van de Messias werd.

De straf voor de vrouw was 'lijden tijdens de zwangerschap'. Zwangerschap op zichzelf is geen veroordeling. Kinderen zijn de erfenis en beloning van de Heer (Ps 127:3). Bij de bevalling heeft een vrouw de mogelijkheid om de handen ineen te slaan met de Schepper in de vermenigvuldiging van de mensheid. Het is moeilijk om je een zwangerschap zonder problemen voor te stellen, maar blijkbaar was dit het oorspronkelijke plan van de Schepper.

God legde een vloek rechtstreeks op de aarde in plaats van op de mens. Adam kreeg de opdracht het land te bewerken, maar niet langer voor zijn plezier. De mens gaf zo gemakkelijk toe aan de verleiding van de vrouw dat hij van de verboden vrucht at. Nu zou zijn werk op het land gepaard gaan met pijn (vers 17). Aan alle kanten zou hij geconfronteerd worden met concurrenten: doornen en distels (vers 18), die zonder bewerking welig tieren en geen voedsel voor de mens opleveren.

De fysieke dood zou niet onmiddellijk intreden, maar wel onvermijdelijk zijn, want stof en tot stof zult u terugkeren (vers 19). De dood die de mens onmiddellijk leed, was een geestelijke dood: scheiding van God, de (Heilige) Geest werd onmmiddellijk weggenomen: Spreken en directe communicatie met God was niet meer mogelijk.

Adam noemt zijn vrouw Eva, wat 'leven (werkwoord)' betekent. Letterlijk noemde Adam zijn vrouw 'leven' (zelfstandig naamwoord), omdat zij de moeder van alle levende zielen zou zijn. God maakte kleding van dierenhuiden (volgende keer meer) en bekleedde hen daarmee. Dit wordt door velen gezien als het eerste dieroffer. Tot dan toe had de mensheid geen toestemming gekregen om dieren te eten, alleen planten; de toestemming om dieren te eten wordt pas in Genesis 9 gegeven. Bloed werd vergoten voor de dood van een ander om de kleding te kunnen aanbieden die God door Zijn genade had verschaft. Later zou Israël dieroffers brengen om hun zonden te herstellen.

God beloofde dat Adam en Eva op de dag dat ze zondigden zouden sterven. Wat voor soort dood ervaren ze hier? Dood betekent scheiding. Fysieke dood treedt op wanneer de menselijke geest zich van het lichaam scheidt. Adam en Eva zijn nu gescheiden van het paradijs, gescheiden van onsterfelijkheid. Ze zijn gescheiden van de bijzondere relatie met God, ze zijn gescheiden van onschuld, ze zijn gescheiden van het eeuwige leven en de schepping. Ze zijn zelfs van zichzelf gescheiden, en proberen de schuld op elkaar af te schuiven in plaats van verantwoordelijkheid te nemen voor hun daden. Ten slotte, nadat ze uit de tuin zijn verbannen, worden ze veroordeeld tot de fysieke dood.

En de Here God zeide: Zie, de mens is geworden als Onzer een door de kennis van goed en kwaad; nu dan, laat hij zijn hand niet uitstrekken en ook van de boom des levens nemen en eten, zodat hij in eeuwigheid zou leven. Toen zond de Here God hem weg uit de hof van Eden om de aardbodem te bewerken, waaruit hij genomen was (vs 22-23).

De man en de vrouw hadden ernaar gestreefd om net als God, die goed en kwaad kent, soevereine wezens te zijn. Maar ze konden deze status nooit bereiken. Ze bezaten slechts de adem en het beeld van God. Als gevolg van hun indringing in een rijk dat niet het hunne was, ontkenden ze hun status als schepsel en kwamen ze in opstand tegen de uniekheid van de Schepper. De mens moest worden belet om toegang te krijgen tot de boom des levens, zodat hij niet geobsedeerd zou raken door rebellie en eeuwig zou leven in de zonde, eeuwig gescheiden van God, maar de kans door Jezus Christus zou krijgen zich te verzoenen met God.

Satan gebruikte het lichaam van een slang en sprak halve waarheden om Eva te verleiden. Eva bood de verboden vrucht aan aan Adam. Nu had hij een vrije keuze:
- Of voor zijn vrouw te kiezen en TEGEN God
- Of vóór God te kiezen en niet te eten van de verboden vrucht. Adam koos verkeerd door zijn BEWUSTE keuze wordt de zonde doorgegeven via het zondige mannelijke zaad, terwijl de eicel zondeloos is (de eicel van de MAAGD Maria was zondeloos).
De bedekking met vijgenbladeren, die verteren, hielpen niet.
Het was God Zelf die een ONSCHULDIG dier(en) slachtte om klederen te maken, want zonder bloedstorting geschiedt er geen vergeving. Jezus bracht het VOLMAAKTE offer. Het bloed (en water medisch bewijs van Zijn dood) spoot uit Zijn lichaam toe de soldaat de peer in Zijn zijde stak.
Voor een ieder die in dit offer van Jezus Christus gelooft, is de mogelijkheid van eeuwig leven in de Hemel. Het is een persoonlijke keuze, zoals Adam de eerste mens moest kiezen. De keuze die men makt, heeft elk zijn eigen consequenties.

Vers 7 Hun ogen werden geopend; ze wisten meteen het verschil tussen goed en kwaad. Ze werden zich bewust van hun naaktheid. En nu gingen de eerste mensen over tot eigen handelen. Ze probeerden hun naaktheid te verbergen. Hoe? Door een daad van EIGEN macht. Ze hakten bladeren. Bladeren die, na het hakken, doodgingen en verdorden en hun bedekking wegnamen. Dus voortdurend hakken was nodig om hun naaktheid te blijven bedekken. De mens is NIET in staat een eeuwige oplossing te bieden voor de scheiding tussen God en mens. De OPLOSSING vindt in eerste instantie plaats in vers 21 en de definitieve oplossing door de dood en opstanding van Gods Zoon, Jezus Christus.
De mens werd niet gelijk aan God. In zijn domheid maakte hij een bedekking van verdorrende bladeren. De mens verkreeg niet de alwetende kennis van God!
Vers 21 Velen lezen deze tekst oppervlakkig, maar het is een van de twee belangrijkste gebeurtenissen in de Bijbel. De basis voor de tweede.
In vers 7 hadden de mensen bladeren gebruikt om hun naaktheid te bedekken, een daad van eigen menselijke macht! De mens denkt dat hij zichzelf kan bevrijden, maar met een oplossing die snel vergaat.
Het is duidelijk in dit vers dat God deze oplossing niet accepteert. De bladeren verdorren en bedekken niet langer. God Zelf doodt een dier, doodt een onschuldig dier in de plaats van de mens. Zo werd Jezus onschuldig aan het kruis genageld en geslacht voor de zonden van de mens. Het dier had geen schuld; Jezus had geen schuld. De schuld van de mens werd hier overgedragen op het dier; de schuld van de gelovige wordt overgedragen op Jezus aan het kruis. Adam en Eva moesten de huid van het dier de rest van hun leven dragen. Waarschijnlijk werd voor ieder van hen een dier geslacht, want de Bijbel spreekt over kleding van dierenvellen. Maar wijzend naar Jezus, is Zijn ENIGE offer voldoende voor de HELE MENSHEID en voor eeuwig! Het vel van een dier gaat een leven lang mee, geen tijdelijke bedekking van verdorrende bladeren. Jezus bracht voor eens het offer, dat geldt voor het gehele leven van de mens.
De rest van hun leven zullen Adam en Eva zich bewust zijn van hun verkeerde keuze, van hun zonde tot het bekleden van het onschuldig geslachte dier. Zonder bloedvergieten is er geen vergeving van zonden; Hebreeën 9:22 wordt hier vervuld.
De menselijke daad van het bedekken met bladeren wordt tenietgedaan. De arme mens die denkt zijn verlossing door eigen werk te kunnen bewerkstelligen. Zijn of haar lot door Gods oplossing te verwerpen is een eeuwige scheiding van God na de dood.

Een verschrikkelijk aspect van de zonde is dat ze niet gemakkelijk te isoleren of uit te wissen is. Ze voltrekt zich geleidelijk aan in de samenleving, van generatie op generatie. De zonde van Adam en Eva bracht niet alleen in hun eigen leven ongeluk; ze werd doorgegeven van vader op zoon, van generatie op generatie. Het verhaal in hoofdstuk 4 illustreert dit op pijnlijke wijze, en de geslachtsregisters tonen de gevolgen van het kwaad aan voor alle generaties.

Het verhaal van de eerste twee zonen van Adam en Eva benadrukt de gevolgen van de zonde binnen het gezin. De jongens, Kaïn en Abel, hadden opmerkelijk verschillende karakters. Kaïn werkte graag met gecultiveerde planten. Abel was graag bij levende dieren. Beiden waren religieus ingesteld. De zonen van Adam en Eva brachten offers aan de Heer, het eerste offerincident dat in de Bijbel wordt beschreven.

Dat Abel ook de beste delen van de eerstgeboren lammeren bracht, betekent dat hij erkende dat "Zonder bloedvergieten er geen vergeving van zonden is" Hebreeën 9:22. Dit was zeer duidelijk gemaakt in Genesis 3:21 aan zijn ouders en ongetwijfeld hadden hun ouders dit doorgegeven. Op deze grond dat Kain dit 'zonder bloedvergieten' niet wenste te erkennen, maar een offer van EIGEN werken bracht, werd zijn offer door God verworpen. Dit geofferde dier was immers een heen wijzing naar het offer van Jezus, die voor de zonde stierf.

De eerste aanwijzing dient zich bijna direct aan. Kaïn kon er niet tegen dat God het offeren van een ONSCHULDIG dier had ingesteld. De voorkeur van de Heer voor Abel, die voldeed aan Gods eisen, vervulde Kaïn met woede. Kaïn wenste "de eerste" te zijn en een offer van EIGEN werken te brengen.

Heden is het niet anders, mensen willen door eigen kracht en werken verzoenen bewerkstelligen. Zij verwerpen het werk van Jezus Christus en wensen Hem niet te erkennen als Verlosser en Heer.

De Heer was niet afwezig tijdens de aanbidding. Hij benaderde Kaïn en waarschuwde hem. God veroordeelde hem niet rechtstreeks, maar maakte Kaïn door middel van een woordspeling duidelijk dat hij in reëel gevaar verkeerde.

God veroordeelde Kaïn niet rechtstreeks, maar maakte hem door middel van een woordspel duidelijk dat hij in reëel gevaar verkeerde. In het Hebreeuws betekent het woord voor 'opheffen' letterlijk 'verheffen'. Een neerslachtige blik past niet bij een zuiver geweten of rechtvaardig handelen. Gods vragen waren bedoeld om Kaïn tot zelfonderzoek en berouw te brengen.

Als Kaïn het goed had gedaan, zou God hem ongetwijfeld groots hebben ontvangen. Maar wat als Kaïn het niet goed had gedaan? Dat was de werkelijke vraag die Kaïn negeerde, want hij schoof de schuld op Abel. De bedreiging voor zijn geestelijk leven was niet ver weg. De zonde stond op de loer, klaar om Kaïn ten gronde te richten.

De tekst beschrijft de zonde als een kwaadaardige demon, klaar om Kaïn aan te vallen als hij Gods aanwezigheid verlaat zonder berouw te tonen. God bood Kaïn genadig de kracht om de zonde te overwinnen: JE MOET HAAR BEHEERSEN.

De laatste zin kan als volgt worden geparafraseerd: "JE LAAT HET VUUR VAN WOEDE IN JE BRANDEN; DAAROM, WANNEER JE MIJN AANWEZIGHEID VERLAAT, ZAL DE ZONDE JE VERTEREN. JE KUNT JE WOEDE BEHEERSEN, ZODAT DE VERNIETIGING JE NIET OVERWINT."

Helaas verliet Kaïn Gods aanwezigheid, en zijn woede sloeg om in jaloezie, wat op zijn beurt moorddadige haat en een sluw plan inhield. Op een dag werd de misdaad voltrokken – Kaïn… doodde opzettelijk en zonder aanleiding Abel.

Maar Kaïn kon niet aan de HEER ontkomen (vers 9). Al snel ontvouwde zich het oordeel. HOOR! HET BLOED VAN UW BROER ROEPT TOT MIJ VANUIT DE AARDBODEM! (vers 10). De aardbodem, dat wil zeggen de planten bomen, zijn in staat om met God te praten. Zie Marcus 11:12-20, waarbij Jezus de vijgeboom vervloekt, die dus kennelijk een verantwoordelijkheid had.
Deze uitdrukking is treffend en betekent: "Je mag je gewelddadige daad proberen te vergeten, maar ik kan dat niet. Wat er met mijn kinderen gebeurt, is voor mij een persoonlijke zaak." Het recht om planten te bewerken werd Kaïn ontnomen en hij werd verbannen naar de woestijn, om een ​​vluchteling en zwerver te worden (vers 12).

De onthulling van zijn zonde veranderde Kaïn. Arrogante haat maakte plaats voor laffe angst vermengd met zelfmedelijden. Hij zou hetzelfde lot ondergaan dat hij zijn broer had aangedaan. Hij kon de gedachte zelfs niet verdragen. Maar God spotte niet met hem. Opnieuw verzachtte zijn genade de straf. DE HEER STELDE EEN TEKEN AAN KAÏN (vers 15). Merk op dat Kaïn reeds broers en zussen had, die in staat waren de dood van hun broer Abel te wreken.

Zo vertrok Kain om een ​​compleet nieuw leven tegemoet te gaan, ver van God. De aanduiding LAND VAN NOD (vers 16) betekent land van zwerven en lijkt niet de naam van een specifieke regio te zijn.

DE NAKOMELINGEN VAN KAÏN: CREATIEF EN MEEDOGENLOOS (4:17-24)

Het belang van Kaïn is uitgeput en de afstamming van zijn opstandige nakomelingen wordt onvolledig weergegeven in een verkorte genealogische vorm.

Vers 17 zegt dat Kaïn gemeenschap had met zijn vrouw. Kaïns vrouw was, impliciet, een zus die met hem meeging in ballingschap. Kaïn begon een versterkte woning te bouwen, een stad, en noemde die trots Henoch, naar zijn eerste zoon.

De nakomelingen van Kaïn, zoals beschreven in Genesis 4, vertegenwoordigen de goddeloze afstamming die zich ver van Gods aanwezigheid ontwikkelde, gericht op materiële en culturele vooruitgang en geweld, culminerend in de polygamie van Lamech en wijdverspreide goddeloosheid. Deze technologische afstamming, waartoe de uitvinders van de veeteelt, muziek en metallurgie behoren, werden ook door de zondvloed uitgeroeid.

Terwijl Kaïns nageslacht zich richt op aardse vooruitgang, wordt dat van Seth (na de dood van Abel) beschreven als een nageslacht dat de naam van de Heer begon aan te roepen (Genesis 4:26), wat een contrast vormt tussen goddeloosheid en vroomheid.

Dit hoofdstuk bespreekt de afstammelingen van Adam.

Het eerste wat we kunnen vaststellen, is dat zelfs na de zondeval het beeld van God in de mensheid niet volledig werd vernietigd. Het laat ons ook zien dat Gods plan intact blijft, zelfs in een wereld die door de zonde is aangetast.

De geslachtslijn volgt een vast patroon:
1- Naam van de patriarch
2- De leeftijd waarop de betreffende zoon werd verwekt
3- Levensduur na de geboorte van de zoon
4- Vermelding van andere zonen en dochters
5- Totale leeftijd
6- Refrein: "en hij stierf".

Adam verwekt Seth naar zijn eigen beeld en gelijkenis. Deze formulering is opzettelijk en wijst op de continuïteit van Gods beeld door de lijn van de belofte, niet via Kaïn, maar via Seth.

VAN SETH TOT JARED
Elke generatie volgt het vastgestelde patroon, waarbij de nadruk ligt op een lang leven, de zegen van vruchtbaarheid en uiteindelijk de onvermijdelijke dood. De buitengewone levensduur van deze patriarchen is opmerkelijk. Sommige geleerden wijzen erop dat in de vroege stadia van de mensheid, voordat langdurige en aanhoudende zonde de menselijke vitaliteit verminderde en ziekten ontstonden, ouderdom en kracht heel goed mogelijk waren. Toch kan geen enkel aantal jaren op aarde de dood veranderen. Dit is het gevolg van zonde, fysieke dood, en de enige die dit lot ontliep was Henoch. Hij wandelde... met God; en hij was er niet meer, want God nam hem tot zich (vers 24). Wat duidelijk is, is dat het zelfs in een verdorven wereld mogelijk is om in gemeenschap met God te leven. Er is geen excuus.

Lamech was de vader van Noach. De naam Noach betekent troost of rust. En wanneer we deze passage lezen, stellen we ons voor welke pijn, moeilijkheden of lijden Lamech heeft moeten doorstaan ​​om zijn zoon deze naam te geven? Jezus zei dat de mond spreekt wat het hart vol is. Lamech was wellicht uitgeput door het zware werk op het land, onder de zon, het ploegen van de grond. Dus gaf hij, bij de geboorte van zijn zoon, hem deze naam als hoop op betere dagen. Maar de vraag is: profeteerde Lamech over het leven van zijn zoon? Sommige geleerden zeggen van wel. Maar ze zijn erg kortzichtig door te stellen dat wat van toepassing is op alle ellende van het menselijk leven, voortkomend uit Gods vloek en vruchten van de zonde, alleen van toepassing is op de landbouw. ​​Want onder één soort werk omvat hij de hele ellendige toestand waarin de mensheid is vervallen.

We moeten immers niet vergeten wat Mozes hierboven vertelde over het zware, droevige en angstige leven waartoe Adam veroordeeld was: en naarmate de goddeloosheid van de mens dagelijks toenam, kon er geen verzachting van de straf verwacht worden, tenzij de Heer onverwachte hulp zou bieden. Waarschijnlijk zochten zij oprecht Gods genade; hun geloof was immers sterk en de nood dreef hen er vurig toe om hulp te verlangen. Maar aangezien de naam Noach niet overhaast werd gegeven, kunnen we hieruit afleiden dat deze naam zeker een betekenis heeft.

Lamech zag duidelijk de vervulling van de goddelijke beloften. Hij sprak over zijn zoon Noach: "Deze zal ons troost bieden". Terwijl de eerste Lamech herinnerd zal worden om zijn arrogantie, zal de tweede herinnerd worden om zijn verlangen naar hoop. Hij wachtte op wat God in Genesis 3:15 had beloofd en had zich zeker nooit kunnen voorstellen dat de missie van zijn zoon cruciaal was voor het behoud van een menselijk nageslacht en daarmee voor de toekomstige geboorte van de Messias. Niemand van ons kan de impact meten die onze toewijding aan het Koninkrijk van Christus kan hebben op de samenleving waartoe we behoren. Wanneer we Gods beloften met betrekking tot Zijn eeuwige verlossingsplan duidelijk zien, kunnen onze kleinste daden van gehoorzaamheid vrucht dragen die generaties lang invloed zal hebben. Durf Christus te gehoorzamen!

De interpretatie van Genesis 6:1-4 is moeilijk en controversieel. Het debat draait om de interpretatie van de uitdrukking "zonen van God". Wie zijn zij? De cruciale vraag is of de uitdrukking verwijst naar mensen of naar geestelijke wezens (demonen).

Optie 1: Zonen van God = Zonen van Seth
Een interpretatie is dat de "zonen van God" afstammelingen van Seth zouden zijn. Volgens deze interpretatie waren de vrome afstammelingen van Seth verblind door de schoonheid van de vrouwen die afstamden van Kaïn, en trouwden ze vervolgens met vrouwen die God verwierpen, wat leidde tot grotere goddeloosheid.

Het sterkste bewijs voor dit standpunt is te vinden in Genesis 4-5, dat twee geslachtslijnen van Adam beschrijft: een van Kaïn en de andere van Seth. Het Oude Testament verwijst soms naar Gods verbondsvolk als zonen van God (Deuteronomium 14:1, Jeremia 3:19), hoewel de exacte uitdrukking "zonen van God" niet in verband met hen wordt gebruikt. Als deze opvatting correct is, zou het kunnen verklaren waarom God de Israëlieten later verbood met Kanaänitische vrouwen te trouwen (Exodus 34:16, Deuteronomium 7:3).

Optie 2: Zonen van God = Gevallen Engelen
De oudste, en waarschijnlijk meest gangbare, interpretatie is dat de "zonen van God" gevallen engelen (demonen) zijn. Dit was de meest gangbare interpretatie in het oude Jodendom en de vroege kerk (vgl. 1 Petrus 3:19-20; 2 Petrus 2:4; Judas 6). De uitdrukking "zonen van God" wordt elders duidelijk gebruikt met betrekking tot de engelen in Gods hemelse hof (vgl. Job 1:6; 2:1; 38:7). Bovendien lijkt de verteller in Genesis 6:1-2 een contrast te schetsen tussen "de mens" en "de dochters van de mens" en de "zonen van God".

Welke interpretatie ook juist is, de kern van de zaak is duidelijk: de mensheid verviel steeds dieper in zonde en dreef steeds verder van God af.

NIET VOOR LANGE TIJD

Genesis 6:3 ("Mijn Geest zal niet altoos in de mens strijden... zijn dagen zullen 120 jaar zijn") markeert de grens van Gods geduld vóór de zondvloed. Het verwijst niet naar de algemene levensduur van de mens, maar naar de tijd van genade (120 jaar) die gegeven werd voor bekering terwijl Noach de ark bouwde en de mensheid in verdorvenheid leefde.

De kern van Genesis 6:3 is dat de Heer niet voor onbepaalde tijd met de mensheid zal blijven afrekenen. Omdat de mens van vlees en bloed is, is er een grens aan Gods geduld: de tijd tot het oordeel is vastgesteld op 120 jaar. Deze waarschuwing vormt de aanleiding voor de zondvloed en voor Noachs redding, en toont zowel de ernst van de zonde als Gods genade in het geven van tijd voor een geloofsreactie.

In essentie wijst het vers op de noodzaak van een reactie in het licht van het naderende oordeel. De uitdrukking benadrukt de menselijke zwakheid en Gods soevereiniteit in het stellen van een deadline. Vervolgens beschrijft de tekst de instructies voor de ark en het leven van Noach als een voorbeeld van geloof en gehoorzaamheid te midden van de verdorvenheid van zijn generatie.

Net zoals Noach gered werd door zijn gehoorzaamheid en genade vond in Gods ogen, kunnen ook wij gered worden van de tragedies die in de eindtijd zullen komen. Als je in ongehoorzaamheid en rebellie tegen God leeft, heroverweeg dan jouw opvattingen en wend je tot Jezus. Hoe kun je, te midden van de verdorvenheid en het kwaad dat je vandaag de dag omringt, net als Noach rechtvaardig leven voor God in jouw generatie? Door rechtvaardig te leven, zoals Noach, kunnen mensen om je heen weliswaar misdaden begaan, maar je moet oprecht blijven. Vandaag en altijd worden mensen vernietigd door de zonde; ze koesteren slechtheid in hun hart, laten onzuivere gedachten toe en hebben kwade bedoelingen. En God kent het hart, het diepste wezen van de mens; Hij ziet ons van binnenuit, onze gedachten zijn voor Hem zichtbaar. Streef er daarom naar een zuiver hart voor God te hebben, en je zult overvloedig leven oogsten in plaats van vernietiging.

NIET VOOR LANGE TIJD

Gods reactie op de gebeurtenissen in de menselijke samenleving werd steeds heviger naarmate zondige corruptie op universele schaal de overhand kreeg. De mens was innerlijk volledig verdorven; ze waren volkomen slecht.

De uitdrukking "De Heer had berouw" in vers 6, en andere soortgelijke passages (zie Exodus 32:14; 1 Samuël 15:11; Jeremia 18:7-8; 26:3, 13, 19; Jonas 3:10), baart veel Bijbelgeleerden zorgen. Het gangbare begrip van berouw houdt in dat men zich afkeert van immorele daden. Een verandering van richting, karakter en doel is dus inherent aan de daad. Twee passages in het Oude Testament bevestigen ondubbelzinnig dat God niet liegt en berouw heeft zoals de mens (Numeri 23:19; 1 Samuël 15:29). Een studie van de bovengenoemde passages laat zien dat goddelijk berouw niet voortkomt uit verdriet over begane kwade daden. Veranderingen in de relatie van de mens met God leiden tot veranderingen in Gods omgang met de mens. Wanneer de mens zich van God afkeert en in zonde vervalt, verandert God de relatie van gemeenschap naar een relatie van oordelende berisping. Wanneer de mens zich van de zonde tot God wendt, vestigt Hij een nieuwe relatie van gemeenschap. Dit is goddelijke bekering. In onze tekst verandert God van gemeenschap naar oordeel (vers 6).

De veranderingen in de relatie die God teweegbrengt, worden in het Oude Testament nooit beschreven als iets onpersoonlijks of passiefs. God is altijd diep betrokken. Omdat de verandering in de relatie persoonlijk is, welke menselijke termen zouden beter gebruikt kunnen worden dan diep emotionele uitdrukkingen? Zo was God bedroefd in zijn hart.

Wanneer de mens zondigt, oordeelt God; maar Hij lijdt ook intens.

God roemde niet in de daaropvolgende daad van oordeel. Elk woord van de uitspraak is doordrenkt van pijn.

Vers 8. MAAR NOACH VOND GENADE IN DE OGEN VAN DE HEER. In die tijd was er slechts één man (en zijn gezin) die God aanbad.

Aan het begin van het verhaal van Noach worden een aantal dingen over hem heel duidelijk. We zien al snel dat hij ongewoon was, hoewel de kenmerken die met hem worden geassocieerd niet ongebruikelijk zijn onder dienaren van God in het Oude en Nieuwe Testament.

1. Hij was rechtvaardig, dat wil zeggen, hij leefde volgens een bepaalde norm en kenmerkte zijn leven door gehoorzaamheid aan God en zorg voor de mensheid.

2. Hij was oprecht, dat wil zeggen, hij was onvoorwaardelijk loyaal, gericht op een duidelijk doel en gedreven door een vurige passie.

3. Hij wandelde met God – Net als Henoch (5:24) wandelde Noach met God, dat wil zeggen, hij genoot van een ononderbroken en intieme gemeenschap met God. Deze wandel doordrenkte de eerdergenoemde kenmerken met een tederheid en diepgang van een persoonlijke relatie met God die de formele religie overstijgt.

De morele toestand van Noachs generatie staat niet alleen in contrast met Noachs eigen leven, maar maakt ook duidelijk dat de verdorvenheid van het volk het tegenovergestelde was van Noachs rechtvaardigheid. Noach toonde trouw aan en gehoorzaamde Gods wil; het volk niet. Noachs authenticiteit, zijn gezonde levenswijze, stond in schril contrast met het geweld dat de samenleving in zijn tijd doordrong. Een vergelijking van vers 11 en 12 met vers 5 laat zien dat dit geweld innerlijk was, ernstig besmet met immorele gedachten en verdorven neigingen.

In Matteüs 24:38 waarschuwde Jezus dat in de eindtijd, de tijd waarin wij NU leven, wanneer Hij terugkeert, de aarde zal zijn zoals in Noachs tijd; goddeloosheid, corruptie, geweld, God en Zijn Woord verwerpen, zullen de mensen overheersen. En wij, als dienaren van God, moeten, hoe moeilijk het ook is, trouw aan God blijven. We moeten net als Noach rechtvaardig, oprecht en intiem met God zijn.

De zonde van Adam en Eva was het begin van een morele crisis op aarde. Kaïn, hun zoon, doodde zijn eigen broer, Abel. Kaïn trok zich terug uit de aanwezigheid van God en de samenleving verslechterde. Toen Lamech, zoon van Kaïns achter-achterkleinzoon, ten tonele verscheen, was hij een polygamist, getrouwd met twee vrouwen. En in de dagen van Noach, bijna tweeduizend jaar na Adam, bedekte een groot kwaad het land. Dus besloot God zijn schepping te vernietigen met een vloed.

Zonde is niet alleen een degeneratieve ziekte, ze is ook besmettelijk. Omdat het erg serieus is, mag worden verwacht dat het niet ophoudt een negatieve invloed te hebben op individuen en de samenleving. Het duurde niet lang voordat de gevallen mens de wegen van de zonde ontdekte.

God is erg liefdevol, maar Hij is ook heilig. Hij is erg geduldig, maar de mens is niet vrij om te doen wat hij wil. God kan en wil de zonde van een corrupte samenleving niet voor altijd negeren. Hij zal de schuldigen straffen.

Het vloedgedeelte van deze profetie ging in vervulling, maar Jezus maakte een vergelijking tussen de goddeloosheid in het land tijdens de dagen van Noach en dat wat zal bestaan ​​tijdens de eindtijd, in de verdrukking. Hij zei: "Want zoals het was in de dagen van Noach, zo zal de komst van de Zoon des mensen zijn. Want zoals zij in [die] dagen vóór de zondvloed waren, etende en drinkende, huwende en ten huwelijk gevende, tot op de dag, waarop Noach in de ark ging, en zij niets bemerkten, eer de zondvloed kwam en hen allen wegnam, zo zal ook de komst van de Zoon des mensen zijn." (Mattheüs 24:37-39). Het slechte nieuws is dat het met de mensheid steeds erger zal worden. Maar het goede nieuws is dat Jezus zal terugkeren en er een einde aan zal maken.

Aan het begin van het verhaal van Noach worden een aantal dingen over hem heel duidelijk. We zien al snel dat hij ongewoon was, hoewel de kenmerken die met hem worden geassocieerd niet ongebruikelijk zijn onder dienaren van God in het Oude en Nieuwe Testament.

1. Hij was rechtvaardig, dat wil zeggen, hij leefde volgens een bepaalde norm en kenmerkte zijn leven door gehoorzaamheid aan God en zorg voor de mensheid.

2. Hij was oprecht, dat wil zeggen, hij was onvoorwaardelijk loyaal, gericht op een duidelijk doel en gedreven door een vurige passie.

3. Hij wandelde met God – Net als Henoch (5:24) wandelde Noach met God, dat wil zeggen, hij genoot van een ononderbroken en intieme gemeenschap met God. Deze wandel doordrenkte de eerdergenoemde kenmerken met een tederheid en diepgang van een persoonlijke relatie met God die de formele religie overstijgt.

De morele toestand van Noachs generatie staat niet alleen in contrast met Noachs eigen leven, maar maakt ook duidelijk dat de verdorvenheid van het volk het tegenovergestelde was van Noachs rechtvaardigheid. Noach toonde trouw aan en gehoorzaamde Gods wil; het volk niet. Noachs authenticiteit, zijn gezonde levenswijze, stond in schril contrast met het geweld dat de samenleving in zijn tijd doordrong. Een vergelijking van vers 11 en 12 met vers 5 laat zien dat dit geweld innerlijk was, ernstig besmet met immorele gedachten en verdorven neigingen.

In Matteüs 24:38 waarschuwde Jezus dat in de eindtijd, de tijd waarin wij NU leven, wanneer Hij terugkeert, de aarde zal zijn zoals in Noachs tijd; goddeloosheid, corruptie, geweld, God en Zijn Woord verwerpen, zullen de mensen overheersen. En wij, als dienaren van God, moeten, hoe moeilijk het ook is, trouw aan God blijven. We moeten net als Noach rechtvaardig, oprecht en intiem met God zijn.

MAAR GOD VERGEET HET NIET! De uitspraak GOD VERGEET HET NIET (vers 1) is als een lichtstraal in een donkere scène. Geweld en corruptie brengen een oogst van vernietiging voort, maar de trouwe gehoorzaamheid van enkelen roept uitingen van goedheid op bij de Hemelse Rechter. De vloed zou niet eeuwig duren, en degenen die in de ark waren, zouden er ook niet eeuwig in blijven. Al snel liep de ark vast op de bergen van Ararat, een bergketen in Oost-Turkije.

Nadat Noach de ark had verlaten, richtte hij zijn gedachten en daden in de eerste plaats op God. Hij offerde reine dieren en vogels op het altaar, en God reageerde. De uitdrukking 'ROOK DE LIEFELIJKE GEUR' (vers 21) duidt hier niet op dat God hongerig was, maar dat Hij zich bewust was van Noachs daad en deze goedkeurde. God neemt zich innerlijk voor om nooit meer een vloed als strafmiddel te gebruiken. De redenen voor een dergelijke straf bleven bestaan, OMDAT DE VERBEELDING VAN HET MENSELIJK HART VANAF ZIJN KINDERTIJD SLECHT IS, maar Gods genade zou een zondvloed als straf voorkomen. Dit betekent niet dat er geen straffen meer zouden komen. Zolang de zonde onder de mensen blijft bestaan, zal er straf komen, zij het op een andere manier, zie de straffen in het Bijbelboek Openbaring. Als teken van zijn besluit stelde God een regelmaat van natuurlijke gebeurtenissen in die de mens hoop zou geven voor de toekomst.

God is jou ook niet vergeten! Net zoals Noach in die ark zat en dagenlang de donkere hemel zag, het geluid van de aanhoudende regen hoorde, het schommelen van de golven de ark deed schudden, en pas na 150 dagen, dat wil zeggen vijf maanden, de ark op de bergen strandde. Wees niet bedroefd, de zon der gerechtigheid zal nog steeds in je leven schijnen, God vergeet de zijnen niet.

EEN BELOFTE OM TE HERINNEREN

Na de zondvloed was Noachs eerste handeling het bouwen van een altaar en het offeren van een offer aan God. Hij vernederde zichzelf vooral door God te danken voor het redden van hem en zijn gezin en het bekendmaken van zijn geloof. God was hier blij mee en beloofde dat zolang de aarde zal bestaan, er altijd verschillende seizoenen zouden zijn.

Deze profetie gaat altijd in vervulling en zal in vervulling blijven gaan totdat de aarde ergens na het Millennium wordt vernietigd.

Wat God belooft, vervult Hij!

God zegende Noach en zijn zonen, en zoals in Genesis 1:28-29 staat, kregen zij een gelijkwaardige opdracht om de aarde te bevolken. Zij moesten heerschappij hebben over alle andere schepselen op aarde. Naast groenten mochten zij nu ook vlees eten, zij het met bepaalde beperkingen. Het was hen niet toegestaan ​​vlees met bloed te eten (vers 4). Bloed is een symbool van leven en ziel en mag bij de mens niet lichtvaardig worden behandeld. God schiep de mens naar zijn eigen beeld en daarom had het een bijzondere positie.

Noachs ervaringen met de zondvloed zijn impliciet, maar duidelijk. De oorsprong van de moeilijkheid ligt in de rebellie van de mens tegen God, zijn verbeelding en zijn neiging tot het kwaad. God tolereert zonde niet boven een bepaalde grens. Er is een eindpunt dat leidt tot oordeel voor de mens, maar niet zonder pijn voor God. God zette de eerste stap in de voorbereiding op het oordeel door te voorzien in levensonderhoud voor hen die gehoorzaam in zijn aanwezigheid leven. De anderen werden geoordeeld omdat zij God uit hun leven hadden geweerd. De ervaringen van Noach tonen God als de volkomen Heer van alle natuurkrachten, waarvan Hij sommige gebruikt als instrumenten voor oordeel of verlossing. Gods zorg te midden van het oordeel wordt benadrukt in de uitspraak dat Hij degenen die in de ark waren, niet vergat. Hoe gevaarlijk de situatie ook was, zij waren nooit uit Gods gedachten. Hij is de Schepper die rechtvaardigheid eist en corruptie bestraft. Zijn omgang met de mens is zeer persoonlijk.

Zelfs met de lessen van de zondvloed waren de mensen niet volledig trouw aan God.

DE LICHTHEID VAN NOACHS FAMILIE - Noach was een boer, net als Kaïn. Het verzorgen van planten werd zijn grote passie, waaronder de wijnstok. Dit is de eerste keer dat wijnbouw in de Bijbel wordt genoemd, en het is veelbetekenend dat het in verband wordt gebracht met een situatie van tegenspoed.

Noach was wellicht onschuldig en wist niet wat de gevolgen van fermentatie voor druivensap waren, noch wat de gevolgen van gefermenteerde wijn voor de menselijke hersenen waren. Toen sloeg de schaamte toe in de familie. Noach verloor het bewustzijn, trok zijn kleren uit en ging naakt liggen.

Een van Noachs zonen, Cham (vers 22), kwam de tent binnen. Toen hij zijn vader zag, hielp hij hem niet, maar spotte hij oneerbiedig met Noachs toestand tegenover zijn broers. De andere twee zonen bedekten onmiddellijk de naaktheid van hun vader (vers 23) en gingen onopvallend, achterstevoren (niet ziende), de tent binnen.

Toen Noach weer bij zinnen kwam, begreep hij wat er gebeurd was en sprak hij met zijn zonen. Hij liet Cham zonder zegen achter en richtte zijn berisping op Kanaän, wiens nakomelingen historisch gezien gekenmerkt werden door verdorven zeden en een belangrijke bron van corruptie voor de Israëlieten vormden. De Kanaänitische verering van Baäl daalde af tot de diepste krochten van moreel verval.

De zegen die aan Sem werd gegeven, heeft een sterke religieuze betekenis, en deze afstammingslijn van Noach speelde een belangrijke rol in het overbrengen van de boodschap van verlossing aan de wereld. De meest prominente was Israël, aan wie de openbaring van God, zoals die in de Bijbel bewaard is gebleven, werd gegeven.

De zegen van Jafet (vers 27) bevatte een woordspel, aangezien de naam "dat wat zich vermenigvuldigt" betekent. Jafets afstammingslijn vermenigvuldigde zich en speelde een rol als politieke macht onder de Perzen, Grieken en Romeinen. Er vonden weinig belangrijke gebeurtenissen plaats in Noachs laatste dagen. Net als zijn voorgangers stierf hij (vers 29).

LESSEN DIE WE KUNNEN LEREN VAN DE TOREN VAN BABEL:

De Toren van Babel (Genesis 11) leert ons over de gevaren van menselijke trots, het belang van afhankelijkheid van God en de goddelijke soevereiniteit over menselijke plannen. Het verhaal laat zien dat het nastreven van roem en macht, ten koste van Gods wil, leidt tot verwarring, verdeeldheid en mislukking.

Belangrijkste lessen van de Toren van Babel:

1. Het gevaar van trots en arrogantie: De bouw werd ingegeven door de wens om de eigen naam beroemd te maken en de hemel te bereiken, wat getuigt van arrogantie en een poging om God te evenaren.

2. Goddelijke soevereiniteit en ingrijpen: God toont zijn soevereiniteit door het menselijke project te onderbreken, dat het gebod om zich uit te breiden en de aarde te vullen negeerde. Dit laat zien dat plannen zonder God zinloos zijn.

3. Eenheid zonder goddelijk doel: Menselijke eenheid, gebaseerd op zelfzuchtige ambitie, is destructief; ware harmonie hangt af van afstemming op Gods doelen.

4. Het doel van Babel (Verwarring): De verwarring van talen fungeerde als een oordeel, maar ook als een middel om de mensheid te verspreiden en zo het oorspronkelijke goddelijke plan te vervullen.

5. Menselijke beperkingen: Het verhaal benadrukt de menselijke zwakheid en de noodzaak van nederigheid en gehoorzaamheid, en herinnert ons eraan dat menselijke kracht en wijsheid beperkt zijn.

Kortom, het verhaal is een waarschuwing om levensprojecten af ​​te stemmen op goddelijke waarden en nederigheid boven ongebreidelde persoonlijke ambitie te stellen.

ABRAHAM, DE MAN DIE GOD UITKOOS

Hier begint het verhaal van een van de meest bijzondere mannen uit de oudheid, die hier centraal staat. Abraham wordt in drie grote wereldreligies – het jodendom, het christendom en de islam – verheerlijkt als een man van God. In zijn jonge jaren heette hij ABRAM, wat 'verheven vader' betekent.

Veel namen uit deze korte stamboom leven nog steeds voort in de namen van steden in de bovenste Mesopotamische vallei. Ur der Chaldeeën was een van de rijkste stadstaten die ooit zijn opgegraven. De maangod Nanar werd er vereerd. Jozua 24:2 vermeldt dat de familie van Terah afgoden aanbad. De stad werd rond 2100 v.Chr. verwoest en kort daarna vond er een grote migratie naar het westen plaats. De familie van Terah behoorde tot de migranten. Ze waren van plan naar het land Kanaän te gaan (vers 31), maar werden tegengehouden omdat Terah in Haran stierf (vers 32).

In hoofdstuk 12 roept God Abram. DE HEER HAD TEGEN ABRAM GEZEGD: "VERLAAT JE VADERLAND, JE FAMILIELID EN JE VADERGEZIN EN GA NAAR HET LAND DAT IK JE ZAL WIJZEN."

Abrams reactie op de goddelijke roep om naar een ander land te verhuizen spreekt tot de verbeelding van veel onderzoekers als de wil van God. Zijn geloofsreis was geen fantastisch sprookje, maar een realistische strijd in een vijandige wereld. Abram kende tegenslagen, maar hij hield vol in zijn streven naar wat hij geloofde dat Gods wil was.

En over Gods wil gesproken, ik heb wel eens mensen horen zeggen dat deuren vanzelf opengaan als iets Gods wil is. Uit Abrams verhaal blijkt echter dat dit niet helemaal klopt; hij heeft veel moeten doorstaan. Dus, als God je iets heeft opgedragen of je een belofte heeft gedaan, zullen de dingen niet altijd gemakkelijk zijn; er kunnen vijandige krachten tegen je opstaan. Maar houd vol, en door jouw kracht, doorzettingsvermogen en geduld zal God de weg openen.

• GELOOF IS EEN VOORBEELD DOOR HET LEVEN VAN ABRAHAM. Een vriend van God (Jakobus 2:23).
  
  
• We hebben geleerd dat geloof geen volmaakt karakter of integriteit is. Integendeel, geloof is zich God en zijn Woord toe-eigenen.
  
  
• Door dit te doen, werd Abraham het model van geloof voor de gelovige.
  
  VREES NIET wanneer Gods leiding een richting inslaat die je niet begrijpt. Hij weet wat |Hij doet.
  
  
• GELOOF IN GODS BELOFTEN AAN JOU. Hij weet hoe Hij ze moet vervullen, hoewel je het misschien niet weet (Gen 15:6).
  
  VERMIJD het vervullen van Gods beloften op eigen kracht (Gen. 16:1-4).
  
  VERTROUW erop dat God zal voorzien in overeenstemming met zijn beloften. Voor jou zorgen maakt deel uit van Zijn natuur (Gen. 22.1-17).
  
  
• Gods voorzienigheid is strategisch gelegen langs het pad van trouwe gehoorzaamheid.

ABRAHAM: EEN VOORBEELD VAN GELOOF:

1- HET GEBOD EN DE GODDELIJKE BELOFTE - verzen 1-3

De structuur is eenvoudig. Er is een gebod vermengd met een belofte, de daad van gehoorzaamheid van Abram (v. 4-6) en de theofanie, of verschijning van God aan Abraham, gekenmerkt door een belofte, waarop Abram reageerde door Hem te aanbidden (v. 7-9).

Het gebod is duidelijk, maar streng. Abram moest zijn huis en familie verlaten en naar een nieuw land verhuizen. Toen hij in dat land aankwam, werd het bewoond door de Kanaänieten, maar God beloofde: "Aan uw nageslacht zal Ik dit land geven" (v. 7). De andere belofte betrof zijn nakomelingen, die een groot volk zouden worden (v. 2). Abram zou een bron van zegen voor anderen zijn. Naast het gehoorzamen van Gods stem, zou Gods leiding in zijn leven de levens van velen zegenen. En zo, wanneer Jezus in ons leven komt, en Jezus is God. Hij zegent ons door ons redding voor onze ziel te schenken, maar ons leven verandert ook, onze focus, onze richting, en we worden ook kanalen van zegen in het leven van onze familie, vrienden en buren. Jezus in ons moet ook het leven van onze naasten bereiken; als dit niet gebeurt, is er iets mis. We moeten gehoorzaam zijn aan Gods leiding. Het kan niet zo zijn: "Oh! God heeft me gezegd het zo te doen, maar ik denk dat het beter is om het zo te doen". Broeders en zusters, dat is geen gehoorzaamheid.

Dan zou Abraham Gods zegeningen kennen en bekendstaan ​​als een groot man. God zou hem zo zegenen dat het lot van mensen bepaald zou worden door hoe ze hem behandelden. "Ik zal hen zegenen die jou zegenen, en Ik zal hen vervloeken die jou vervloeken". God zou genadig zijn voor hen die hem hielpen en zou hen straffen die hem vervloekten. Abrahams invloed zou wereldwijd zijn, een goddelijke genade en een zegen voor vele volken.

ABRAHAM ZIET DE TOEKOMST IN DE OGEN

Het lijkt erop dat Abram de beslissing om naar Egypte te gaan nam zonder na te denken over de gevolgen. Nauwelijks was hij de grens overgestoken of hij begon na te denken over de gevaren die hem te wachten stonden.

Sarai was een zeer mooie vrouw; er was goede reden om te vrezen voor het lot van een buitenlander wiens vrouw zo aantrekkelijk was. De echtgenoot werd in zulke situaties gemakkelijk aan de kant geschoven. Daarom stelde Abram voor dat ze zijn oplossing voor het veiligheidsprobleem zou accepteren. Hij vroeg haar zich voor te doen als zijn zus, zodat hij niet dood zou zijn. Zij was zijn half-zus, dus halve waarheid.

Het plan was werkelijk geniaal. Een van de lokale mannen zou naar Abram komen om de hand van zijn zus te vragen. Hij zou toestemmen, maar eiste een lange verloving (lang genoeg tot de hongersnood voorbij was). Gedurende deze periode zou Sarai in Abrams huis verblijven, waar hun huwelijk in het geheim zou worden voortgezet en zijn veiligheid gegarandeerd zou zijn. De voordelen van deze regeling waren aanzienlijk en de risico's gering. Om verschillende redenen was het plan echter verschrikkelijk.

Abrams plan was een vergissing, omdat het de reinheid van zijn vrouw en Gods belofte in gevaar bracht. God had beloofd hem tot een groot volk te maken. Van hem zou een grote overwinning voor alle volken komen, de Messias. Nu was hij bereid het risico te nemen dat een andere man Sarai tot vrouw zou nemen. Hoe kon zij dan de moeder van Abrams nakomeling zijn?

Abraham klampte zich vast aan de rokken van zijn vrouw voor overwinning en bescherming, in plaats van aan Gods beloften. Abraham had gelijk om de mogelijkheid te overwegen dat iemand gecharmeerd zou raken van zijn mooie vrouw en haar als een begeerde vrouw zou beschouwen. Evenmin had hij ongelijk om te veronderstellen dat iemand hem zou vermoorden om met haar te trouwen. Zijn fout was dat hij aannam dat dit zou gebeuren en dat de enige manier om het te voorkomen was om het te benoemen. In plaats daarvan hield hij geen rekening met Gods belofte en bescherming. Het zondige plan werd dus al beraamd voordat er enig reëel gevaar dreigde.

IN PLAATS VAN EEN ZEGEN, EEN PROBLEEMVEROORZAKER (v. 12:10-20)

God beloofde dat Abraham een ​​zegen zou zijn en dat alle families op aarde door hem gezegend zouden worden. Maar toen hij vanwege de hongersnood naar Egypte ging, was hij geen zegen voor de mensen van dat land.

Broeders, God nam Abraham, laten we zeggen, als een ruwe rots. Een man die uit een heidense cultuur kwam en bepaalde gewoonten had. Wij, die de situatie vandaag de dag bekijken, zouden kunnen zeggen: "Abraham miste geloof!" Ja, hij miste het misschien, maar dit is het begin van alles; geloof groeit wanneer het beproefd wordt, dus we begrijpen dit als een eerste beproeving.

De hongersnood was ernstig en dit bracht Abraham en zijn volk naar de goed geïrrigeerde Nijldelta op zoek naar voedsel voor hun vee en gezinnen. Omdat hij verantwoordelijk was voor zoveel mensen en dieren, moest hij op de een of andere manier handelen. Het lijkt erop dat hij had gehoord van de wijdverbreide immoraliteit onder de Egyptenaren, en daarom vreesde hij zijn vrouw te verliezen en zelfs gedood te worden.

Ik vermoed dat hij, als onvolwassen heilige, nog niet had begrepen dat lijden en handelen deel uitmaakten van Gods leerplan in de school van het geloof. Hoewel hij in God geloofde, wist Abram weinig over Hem. In zijn ogen was de God die hem had geroepen misschien niet in staat de natuur te beheersen. In het heidense pantheon hadden de "goden" verschillende beperkte machten. Misschien was zijn "god" iemand die zich niet bezighield met triviale zaken zoals regen of oogst. Het lijkt erop dat hij zich niet realiseerde dat God niet alleen boven hongersnood staat, maar ook Degene is die het geeft, als een beproeving van het geloof.

In plaats van ergens wordt Abram direct veroordeeld voor zijn beslissing om naar Egypte te gaan, maar de latere verteller van het verhaal maakt duidelijk dat zijn daden niet voortkwamen uit geloof. Hij raadpleegde God niet, maar handelde onafhankelijk. Voor zover bekend werd er in Egypte geen altaar gebouwd, noch staat er geschreven dat hij daar de naam van de Heer aanriep. Zijn verzoek aan Sarai weerspiegelt ook zijn geestelijke gesteldheid. Het is daarom aannemelijk dat hij, geconfronteerd met hongersnood, een gebrek aan geloof had.

ABRAHAMS ANGSTEN WERDEN WERKELIJKHEID

Sommigen zouden ongetwijfeld zeggen: "Maar Abrams angsten waren niet hypothetisch. Wat hij vreesde, is daadwerkelijk gebeurd." Helemaal niet! Hij was geen slachtoffer; hij was de oorzaak van wat er gebeurde. Zijn angst voor de toekomst en zijn ongelovige plan van aanpak waren de werkelijke oorzaken van wat volgde. Veel van onze angsten zijn zelfgekozen.

Het is inderdaad zo dat Sarai's schoonheid werd opgemerkt en aan de farao werd gemeld. Het belangrijkste in wat volgde was echter de bewering van zowel Abram als Sarai dat zij zijn zus was en dus beschikbaar voor een huwelijk. Hoewel we ons kunnen voorstellen hoe de farao zou hebben gereageerd als hij de waarheid had geweten, voelde hij zich volledig gerechtvaardigd om Abrams zus in zijn harem op te nemen.

Alles was zeer goed doordacht en gepland. Sarai zou zich voordoen als zijn zus en Abram zou het huwelijk uitstellen tot de hongersnood voorbij was en ze konden vertrekken. Zijn plan hield echter alleen rekening met de mannen van Egypte: "Wanneer de Egyptenaren je zien, zullen ze zeggen: 'Dit is zijn vrouw,' en ze zullen mij doden, maar jou laten leven" (Genesis 12:12).

Het kwam niet eens in Abrams op dat de farao misschien wel interesse in Sarai zou hebben. Hoewel Abram het plan voor anderen verborgen kon houden, accepteerde de farao geen nee. Hij nam Sarai mee naar het paleis en wachtte op het juiste moment om hun huwelijk te voltrekken.

Kun je je de angstige en eenzame nachten voorstellen die Abram moet hebben doorgebracht, zich afvragend wat er zich in het paleis afspeelde (seksuele gemeenschap)? Hij had Sarai gevraagd te liegen, zodat het hem goed zou aflopen (vers 13). En alles liep goed af. De farao stuurde hem vele geschenken en behandelde hem als een koning. Het enige dat Abram ervan weerhield van deze behandeling te genieten, was zijn begrip van de betekenis ervan. De farao gaf hem dit alles als bruidsschat. Alles ging goed met Abram, maar zonder Sarai, zijn vrouw. Welvaart is nooit een overwinning zonder de vrede die voortkomt uit een directe ontmoeting met God.

Goddelijke bevrijding en de koninklijke berisping (12:17-19)

Opvallend is dat God pas in vers 17 bij deze gebeurtenis wordt genoemd. Abram had kunnen falen en uitglijden tot de situatie hopeloos leek. We weten niet of hij Gods hulp heeft ingeroepen.

Plotseling, zonder waarschuwing, grijpt God in. Farao en zijn hofhouding worden getroffen door een soort plaag. De symptomen suggereren mogelijk dat de aard van de zonde verband houdt met seks. We hebben geen details over de plaag, noch over hoe ze de betekenis ervan begrepen.

Abraham werd door Farao geconfronteerd en streng berispt. Hij had geen excuus of verklaring. Volgens wat er geschreven staat, zei hij geen woord ter verdediging. Ongetwijfeld was dat het verstandigste om te doen in die omstandigheden. Farao was niet iemand die onnodig uitgedaagd of boos gemaakt moest worden.

De ironie van de situatie is duidelijk. Hier zien we een berisping die een profeet corrigeert (vgl. Genesis 20:7). Het was een flinke berisping die Abram zich pijnlijk zou herinneren. Wat was het echter triest dat hij niet kon spreken, want dit verhinderde ongetwijfeld dat hij getuigde van zijn geloof in de levende God die hem geroepen had. Het gedrag van een christen heeft grote invloed op zijn getuigenis.

En de farao gaf zijn mannen opdracht hem te begeleiden; en zij begeleidden hem, zijn vrouw en al zijn bezittingen. Zo trok Abram uit Egypte naar de Negev, hij en zijn vrouw en al zijn bezittingen, en Lot met hem. Abram was zeer rijk; hij bezat vee, zilver en goud (Genesis 12:20 - 13:2).

Enkele lessen:
1- Wanneer God de "doelen" belooft, voorziet Hij ook in de middelen.
2- Er zijn geen kortere wegen naar heiligheid.
3- Wanneer ons geloof faalt... faalt God niet.

We kunnen niet anders dan glimlachen als we deze verzen lees, want God werkt op vreemde, en soms zelfs humoristische, manieren om Zijn wil te volbrengen. Lang daarvoor had God Abram opgedragen zijn vaderland en zijn familie te verlaten. Destijds was het verlaten van Lot vooral een principiële kwestie. Abram moest hem verlaten omdat God het hem had opgedragen. Nu, jaren later, erkent hij met tegenzin dat scheiding noodzakelijk is, niet uit principe, maar uit praktische overwegingen. Lot meenemen gaf problemen, die tot op heden voortduren.

Mijn vriend, hoe dan ook, Gods wil zal geschieden. Het had in Ur kunnen gebeuren, maar dat was niet zo. In Zijn voorzienigheid bracht God onenigheid en rivaliteit tussen Abram en Lot teweeg, wat de scheiding afdwong. Vroeg of laat zullen Gods plannen worden vervuld. Als wij geen noodzaak tot gehoorzaamheid zien, zal God die scheppen. Daar kun je op rekenen.

Het was blijkbaar duidelijk dat ze uit elkaar moesten gaan. Het enige probleem was: wie moest vertrekken, en waarheen? Abram liet de beslissing aan Lot over. Wat zijn keuze ook was, Abram zou ernaar handelen. Het aanbod gaf Lot een voordeel en liet Abram kwetsbaar achter.

Zo koos Lot zijn deel, duidelijk een slimme beslissing en blijkbaar een optie die hem een ​​doorslaggevend voordeel gaf in de concurrentie met Abram. Het was een egoïstische beslissing – het beste nemen en Abram achterlaten met wat waardeloos leek.

Een eenvoudigere en eerlijkere scheiding zou zijn geweest om de Jordaan als grens te gebruiken. Zou het niet eerlijker zijn geweest als Lot aan de ene kant van de Jordaan had gewoond en de andere kant voor Abram? Lot koos echter voor "de hele Jordaanvlakte" (vers 11). Hij deed het meesterlijk door alleen aan zichzelf te denken. Hij had er een boek over kunnen schrijven.

En zo gingen hun wegen uiteen. Abram bleef in Kanaän, terwijl Lot steeds verder oprukte richting Sodom.

Lots keuze
Toen Abram Lot een aanbod deed, bevonden de twee zich blijkbaar op een hoge plek vanwaar ze het hele land om zich heen konden overzien. Lots beslissing was koelbloedig berekend. Met de ogen van een taxateur bekeek hij het land en woog de voor- en nadelen van de opties af.

De Jordaanvlakte was letterlijk een paradijs. Het was precies zoals "de tuin van de Heer" (13:10). En het leek ook te worden bevloeid door irrigatie, niet door regen (Genesis 2:6, 10 e.v.). Het leek ook op het land Egypte. Het was niet nodig om op geloof te leven in zo'n gebied, want er was water in overvloed, het was niet nodig om op God te wachten voor regen.

En zo koos Lot zijn deel, duidelijk een slimme beslissing en blijkbaar een optie die hem een ​​doorslaggevend voordeel gaf in de concurrentie met Abram. Het een egoïstische beslissing – een beslissing waarbij hij nam wat het beste was en Abram achterliet met wat waardeloos leek.

Een eenvoudigere en rechtvaardigere scheiding zou zijn geweest om de Jordaan als grens te gebruiken. Zou het niet eerlijker zijn geweest als Lot aan de ene kant van de Jordaan had gewoond en de andere kant aan Abram? Lot koos echter voor "de hele Jordaanvlakte" (vers 11). Hij deed het meesterlijk door alleen aan zichzelf te denken.

En zo scheidden ze zich. Abram bleef in Kanaän, terwijl Lot steeds verder oprukte richting Sodom.

Abram woonde in het land Kanaän en Lot woonde in de steden van de vlakte en sloeg zijn tenten op tot aan Sodom (Genesis 13:12).

Lot had de economische aspecten van zijn beslissing zorgvuldig overwogen, maar had de spirituele dimensies volledig genegeerd. God had beloofd Abram te zegenen, en andere mensen door hem, wanneer zij hem zegenden (Genesis 12:3). Mozes voegt echter een opmerking tussen haakjes toe die deze schoonheid in een heel ander licht plaatst: "voordat de HEER Sodom en Gomorra verwoestte" (Genesis 13:10).

De Heer verscheen voor de tweede keer aan Abraham en vertelde hem bij die gelegenheid dat Hij het land Kanaän voor altijd aan hem en zijn nakomelingen zou geven.

God vertelde Abraham ook dat hij een groot aantal nakomelingen zou hebben, zoveel dat niemand ze kon tellen.

God heeft dit land aan Israël gegeven, maar er is een probleem. Moslims geloven niet dat de God van Israël de ware God is. Ze aanbidden Allah en geloven dat hij hun het land heeft gegeven. Dit maakt het conflict over land tot een theologisch conflict. De vraag is: wie aanbidt de ware God? De media en de menigte staan ​​in de rij tegen Israël en TEGELIJKERTIJD TEGEN GOD. Er is een periode van Grote Verdrukking en de Tweede Wederkomst van Christus voor nodig voordat het probleem wordt opgelost. Maar vergis je niet: Gods Woord zegt Wat Hij precies zal doen.

Het volk van Israël bewoonde het land verschillende keren, maar vanwege de zonde stond God toe dat ze een paar keer tijdelijk werden verwijderd. Het deel van deze profetie met betrekking tot de aarde wordt dus altijd vervuld, maar het zal pas in het Millennium volledig worden vervuld.

GOD HERSTELT HET VERTROUWEN VAN ABRAHAM (GENESIS 13:14-17)

Het is interessant dat God pas tot Abram spreekt (althans, voor zover de Schrift dat aangeeft) nadat hij de beslissing heeft genomen zich van Lot af te scheiden. Dit was geen toeval, maar fundamenteel, want we lezen: "De HEER zei tot Abram, nadat Lot zich van hem had afgescheiden..." (Genesis 13:14).

Voor zover we kunnen zien, was Gods roeping tot Abram (12:1-3) alleen voor hem bedoeld. Net als de bevestiging in hoofdstuk 13. God zei hem zijn familie te verlaten (12:1). De zegen kon niet komen zonder gehoorzaamheid aan Zijn geopenbaarde wil; evenmin het herstel. In menselijke termen was het enige dat de goddelijke zegen in de weg stond, menselijke ongehoorzaamheid. God verwijdert deze barrière door Lot van Abram te scheiden en bevestigt vervolgens Zijn belofte.

God verzekerde Abram dat al het land dat hij op het oog had, aan hem zou worden gegeven. Lot had ervoor kunnen kiezen om in Sodom te blijven wonen, maar God had hem het land niet in bezit gegeven, en zou dat ook niet doen. Lot zou een vreemdeling in Sodom zijn (vgl. 19:9), en slechts voor een zeer korte tijd. Door Lot het voordeel te geven, werd de hoop voor de toekomst niet opgegeven, want uiteindelijk is het God die de mensen zegent door Zijn soevereine keuze.

De belofte "want u zal IK het geven" (vs. 17) is toekomstig. Deze werd pas vervuld toen de Israëlieten, onder leiding van Jozua, het land in bezit namen. Het kost tijd om Gods beloften in bezit te nemen, want zo heeft Hij het bedoeld.

In Genesis hoofdstuk 14 wordt gesproken over een oorlog tussen vier koningen en vijf koningen. Een internationale oorlog, om zo te zeggen. Waar ging deze oorlog over? Waarom vond hij plaats? Het was een handelsoorlog, een oorlog om de controle over de handelsroutes van die tijd.

Het eerste blok van naties werd gevormd door de vier Mesopotamische koningen uit het oosten (14:1). Chedorlaomer, koning van Elam (het huidige Iran), lijkt de leider te zijn geweest. Shinar was de regio van het oude Babylon (vgl. Genesis 10:10). De tweede coalitie bestond uit vijf koningen, waaronder de koningen van Sodom en Gomorra (14:2).

Na twaalf jaar als vazallen van de oosterse koningen, beraamden de vijf koningen uit het zuiden een plan om zich van hun heerschappij te bevrijden. De oosterse koningen konden zo'n opstand niet ongestraft laten. De vijf koningen uit het zuiden beheersten het gebied waar "de koninklijke weg" zich bevond. Dit was de landroute waarlangs de handel tussen Egypte en de vier oosterse koningen moest plaatsvinden. Wie dit stuk land beheerste, zou een monopolie op de internationale handel hebben. En in deze chaos werden Lot, zijn familie en hun bezittingen gevangengenomen (vers 13).

Abram sloot zich aan bij enkele bondgenoten en ging Lot te hulp, en slaagde erin hem te redden. Uiteindelijk ontmoet Abram Melchizedek. Melchizedek is een cruciale figuur in dit verhaal, omdat hij Abrams overwinning in het juiste theologische perspectief plaatst. Er was geen sprake van zelfvoldaanheid of politieke spelletjes. Melchizedek was koning en priester, geen koning en politicus. Zijn woorden waren bedoeld om Abram eraan te herinneren dat de overwinning aan God toebehoorde en dat het succes het resultaat was van Zijn overwinning. Sterker nog, Melchizedeks woorden waren een herinnering aan Gods verbond met Abram toen Hij hem in Ur riep om naar Kanaän te gaan.

Abrams reactie was een getuigenis van zijn geloof in de ene God, die door hem en Melchizedek werd aanbeden. Zijn tiende was tastbaar bewijs dat God de eer verdiende.
We worden ertoe gebracht te geloven dat Abraham Melchizedek een tiende gaf van al zijn bezittingen. Maar wanneer Mozes schrijft: "...hij gaf hem een ​​tiende van alles," wat bedoelde hij dan met alles – alles wat?

Veel mensen halen vers 20 aan als bewijs voor het geven van tienden: "...En Abram gaf hem een ​​tiende van alles." Ze zeggen dat dit de eerste tiende was en dat deze plaatsvond vóór de wet werd gegeven. Daarom zou de praktijk ervan buiten de wet vallen en dus verplicht zijn voor christenen vandaag de dag.

Dit is misschien een schok voor je, maar Abram gaf geen tiende van zijn bezittingen. Ten eerste was hij niet thuis met zijn goederen, maar op de terugweg met de goederen van de koning van Sodom en zijn bondgenoten. De schrijver van de Hebreeënbrief vertelt ons wat Abrams tiende inhield:

"Bedenk hoe groot deze man was, aan wie zelfs Abraham, de patriarch, een tiende van de buit gaf" (Hebreeën 7:4).

Stel je een scène voor: Abram wordt gevonden door de koning van Sodom, die hem ongetwijfeld overlaadt met lof. De koning van Salem arriveert en spoort Abram aan om God te verheerlijken. De koning van Sodom kijkt vervolgens vol verbazing en met grote ogen toe hoe Abram een ​​tiende van de buit van Sodom aan Melchizedek geeft. Wat een getuigenis van Gods glorie en de zondigheid van Sodom!

De koning van Sodom wist heel goed dat "de overwinnaar de buit krijgt". Bovendien was hij getuige geweest van het geven van een tiende van zijn bezittingen aan de koning van Salem (Jeruzalem). De beste deal die deze koning kon sluiten, was het volk terug te krijgen en de goederen aan Abram te geven:

Toen zei de koning van Sodom tegen Abram: "Geef mij het volk en houd de goederen voor uzelf" (Genesis 14:21).

Abrams woorden moeten een veel grotere schok voor de koning van Sodom zijn geweest dan de daad van het verdelen van de buit met Melchizedek:

Maar Abram antwoordde: Doch Abram zeide tot de koning van Sodom: Ik zweer bij de Here, bij God, de Allerhoogste, de Schepper van hemel en aarde: Zelfs geen draad of schoenriem, ja niets van het uwe zal ik nemen, opdat gij niet kunt zeggen: Ik heb Abram rijk gemaakt! (Genesis 14:22-23).

Ik geloof dat de komst van de koning van Salem een ​​beslissend moment voor Abram was, omdat het zijn overwinning in het juiste perspectief plaatste. Hoewel mensen, mensen eer mogen geven, moeten de heiligen God eer geven, want elke overwinning is uiteindelijk van Hem, niet van ons.

Waarom zou Abram bang zijn? Hij had net een grote overwinning behaald op Chedorlaomer en de andere drie oosterse koningen (Genesis 14:14-15). Daardoor had hij ongetwijfeld veel erkenning gekregen, zelfs van de heidense koning van Sodom (14:17, 21-24). Welke angst zou zijn geloof op zo'n moment kunnen ondermijnen?

Misschien vreesde hij toekomstige militaire represailles van Chedorlaomer en zijn bondgenoten. Hij had de slag gewonnen, maar had hij ook de oorlog gewonnen? Gods woord, "Ik ben uw schild", was wellicht bedoeld om de angst voor een mogelijke militaire confrontatie te sussen.

Maar dit kon niet zijn grootste zorg zijn geweest, zeker niet in het licht van de volgende verzen. Zijn overwinning leek niet zo zoet in het licht van een vraag die alles leek te overschaduwen: "Wat baat succes zonder opvolger?"

De bevestiging vinden we in Abrams antwoord aan God: "Abram zei: 'Here Here, wat zult Gij mij geven, daar ik kinderloos heenga en de bezitter van mijn huis, dat zal deze Damascener Eliëzer zijn.' Abram zei ook: 'Zie, mij hebt Gij geen nakroost gegeven, en nu moet een onderhorige mijn erfgenaam zijn" (v. 3).

In het oude Nabije Oosten bestond een gangbare praktijk om een ​​erfgenaam te verzekeren, zelfs als een man geen kinderen had. Een kinderloos echtpaar adopteerde een van de dienaren die in hun huis geboren waren. Deze 'zoon' zou voor hen zorgen op hun oude dag en al hun bezittingen erven na hun dood. In deze tijd van geloofscrisis dacht Abram dat dit het beste was waarop hij kon hopen.

Toen antwoordde de Heer: "Deze zal uw erfgenaam niet zijn, maar uw lijfelijke zoon, die zal uw erfgenaam zijn." (v. 4).

Om Abram gerust te stellen, nam God hem mee naar buiten en liet hem de sterren aan de hemel zien. Zijn nakomelingen, die via zijn zoon zouden komen, zouden net zo talrijk zijn als zij.

Vers 6 beschrijft Abrams reactie op de goddelijke openbaring: "Hij geloofde in de HERE, en Hij rekende het hem toe als gerechtigheid" (v. 6). In vers zes wordt voor het eerst het woord "geloofde" gebruikt.

• Abraham is de vader van degenen die geloven. Geloof wordt jouw hele leven lang geïllustreerd.
• Van deze "vriend van God" (Jakobus 2:23) leren we dat geloof geen volmaakt karakter of integriteit is. Het geloof is veeleer het zich toe-eigenen van God in zijn woord.
• Door dit te doen werd Abraham een ​​voorbeeld van geloof voor de gelovige. Zijn leven laat zien hoe we er baat bij hebben als we geloven wat God zegt, ondanks het bewijs van het tegendeel.

1. Wees niet bang wanneer Gods leiding een richting uitgaat die je niet begrijpt. HIJ WEET WAT HIJ DOET! (Gen. 12: 1-9).
2. GELOOF IN GODS BELOFTEN AAN JOU. Hij weet hoe Hij ze moet vervullen, hoewel je het misschien niet weet (Gen. 15:16).
3. VERTROUW DAT GOD VOLGENS ZIJN BELOFTEN ZAL VOORZIEN. Voor de jouwe zorgen maakt deel uit van je natuur (Gen. 22: 1-14).

• Gods voorzienigheid is strategisch gelegen langs het pad van getrouwe gehoorzaamheid!

God zegene je! Hij riep je en zette je waar je bent! Dus, GELOOF ALLEEN.

In vers 6 wordt voor het eerst het woord 'geloven' gebruikt. Het is ook de eerste keer dat Abram als rechtvaardig wordt erkend.

Maar waarom wachtte Mozes tot dit punt om te zeggen dat Abram geloofde en door het geloof gerechtvaardigd werd? Luthers antwoord lijkt mij het meest bevredigend. Zijn geloof was nog niet eerder genoemd om te benadrukken dat reddend geloof gericht is op de persoon en het werk van Jezus Christus. Hier beleed Abram het geloof in de belofte van een zoon, door wie de hele wereld gezegend zou worden. Hoewel we niet precies kunnen vaststellen in hoeverre Abram dit alles begreep, kunnen we de woorden van de Heiland hierover niet negeren: Uw vader Abraham heeft zich erop verheugd mijn dag te zien en hij heeft die gezien en zich verblijd" (Johannes 8:56).

Toen Mozes zei dat het geloof dat Abram beleed hem als rechtvaardigheid werd toegerekend, bedoelde hij niet dat het op de een of andere manier voor rechtvaardigheid werd ingeruild. Zijn geloof, net als dat van ons vandaag, was niet iets dat werd opgeroepen door mentale of geestelijke kracht. Geloof is op zichzelf een gave (Efeziërs 2:8-9). Het geloof dat Abram beleed, was in de Zoon die zou komen en in zijn nakomelingen, van wie er één de Messias zou zijn. Omdat Abram vertrouwde op Degene die hem rechtvaardiging kon verschaffen, verklaarde God hem rechtvaardig. Technisch gezien is redding (en geloof) een gave; rechtvaardigheid komt echter voort uit een wettelijk proces van toerekening. Abram werd door God wettelijk rechtvaardig verklaard omdat hij vertrouwde op Degene die rechtvaardig was. De rechtvaardigheid van Christus, die Abram werd toegerekend vanwege het geloof dat God hem had gegeven, redde hem.

Gods manier om mensen te redden is niet nieuw. Er is niets veranderd van de tijd van het Oude Testament tot het Nieuwe Testament. God heeft de mensheid altijd gered door genade, door geloof. Er is geen andere manier. Terwijl Abraham werd gered door geloof in Degene die zou komen, worden wij gered door geloof in Degene die al gekomen is. Dat is het enige verschil.

Nadat God Abrams grootste zorg – die van een erfgenaam – had aangepakt, versterkte Hij zijn geloof in het land dat hem ooit toebehoorde: "Toen zei God tegen hem: 'Ik ben de HEER, die u uit Ur der Chaldeeën heb geleid om u dit land in bezit te geven'" (Genesis 15:7).

Abrams vraag lijkt geen ongeloof te weerspiegelen, maar eerder verbijstering over hoe dit zou gebeuren: "Abram zei: 'Here Here, waaraan zal ik weten, dat ik het bezitten zal?'" (Genesis 15:8).

God berispt Abram niet voor zijn vraag, maar bevestigt Zijn belofte met een verbond.

Hij antwoordde: "Haal Mij een driejarige jonge koe, een driejarige geit, een driejarige ram, een tortelduif en een jonge duif." Hij haalde die alle voor Hem, deelde ze middendoor en legde de stukken tegenover elkander, maar het gevogelte deelde hij niet. Toen de roofvogels op de dode dieren neerstreken, joeg Abram ze weg (Genesis 15:9-11).

In Abrams tijd waren juridisch bindende overeenkomsten geen documenten die door advocaten werden opgesteld en door de betrokken partijen werden ondertekend. In plaats daarvan bereikten de twee partijen een wederzijds aanvaardbare overeenkomst die vervolgens werd geformaliseerd in de vorm van een verbond.

Het verbond werd bezegeld door een dier (of dieren) in tweeën te delen. De technische term betekent letterlijk "een verbond doorsnijden". Het dier werd doorgesneden en de betrokken partijen liepen tussen de twee helften door. Het lijkt erop dat de mannen met deze eed erkenden dat het lot van het dier hun lot zou zijn als ze de voorwaarden van de overeenkomst zouden schenden.

Er lijkt enige tijd te zijn verstreken tussen de voorbereiding van de dieren en de bekrachtiging van het verbond (vgl. vers 11). Door deze vertraging raakte Abram in een diepe trance: "Toen de zon op het punt stond onder te gaan, viel een diepe slaap op Abram. En zie, hem overviel een angstwekkende, dikke duisternis" (Genesis 15:12).

De essentie van het geloof dat Abram beleed, was zijn tevredenheid met Gods aanwezigheid terwijl hij wachtte op de belofte van toekomstige zegeningen. Hij kreeg niet het ergste. Zijn grote beloning was God zelf: "Vrees niet, Abram, Ik ben uw schild; uw loon zal zeer groot zijn" (Genesis 15:1).

Er lijken twee redenen te zijn voor de vierhonderd jaar lange wachttijd tot de inbezitname van Kanaän. Ten eerste waren Abrams nakomelingen nog niet in staat (of talrijk genoeg) om het land in bezit te nemen. Ten tweede waren de inwoners van het land nog niet goddeloos genoeg om verdreven te worden: "Het vierde geslacht echter zal hierheen wederkeren, want eerder is de maat van de ongerechtigheid der Amorieten niet vol" (Genesis 15:16).

Hier ligt een belangrijk principe ten grondslag aan de inbezitname van het grondgebied van Kanaän. God is de eigenaar van het land (Leviticus 25:23) en Hij laat het na aan hen die rechtvaardig leven. Toen Israël hun God vergat en de gruwelen van de Kanaänieten beoefende (vgl. 2 Kronieken 28:3; 33:2), verdreef God hen ook uit het land.

De doorslaggevende factor voor Abram was dat Gods belofte nu veel concreter was. Hij zou een eigen zoon krijgen, door wie de zegeningen zouden worden uitgestort. Zijn nakomelingen zouden zeer talrijk zijn en te zijner tijd het land in bezit nemen. Maar daarvoor zouden ze een lange periode van wachten en veel ontberingen moeten doorstaan.

Abraham werd niet misleid of bedrogen wat betreft Gods timing en de moeilijkheden die hij en zijn nakomelingen ondervonden. Hij werd gezegend, want God is ons deel, en dat was genoeg.

Een rokende oven. Het woord betekent eigenlijk de ronde vuurpot die Oosterlingen in hun huizen gebruiken om zich aan te warmen. De rookoven en de vurige fakkel symboliseren de rook van vernietiging en het licht van verlossing (Jesaja 62:1). Beide symboliseren God.

Opmerking: De patriarch Abram ging niet tussen de offergaven door, omdat hij in deze transactie aan niets gebonden was.

Normaal gesproken gingen beide partijen door de verdeelde offergaven heen. Hier is het ALLEEN God, omdat alleen God in staat is het verbond van vers 18-21 te vervullen. Het is God die het land bezit. Niet Abram, geen mens kan dit land in bezit geven.

Ezechiël 37 wordt NU vervuld: de vallei met de droge beenderen (de beenderen van de 6 miljoen Joden die in de Tweede Wereldoorlog zijn omgekomen) en het groeien van de pezen en de huid (de terugkeer van de Joden naar Israël). Het was de Verenigde Naties die het land Israël aan de Joden gaf.

Het verbond duidt echter op veel meer land dan de huidige staat Israël. Merk op dat er tegenwoordig slechts twee stammen, de Joden, wonen.

Om de tien stammen in Israël te laten wonen, is het land van dit verbond nodig. Waarschijnlijk zal God dit vervullen in het duizendjarige Koninkrijk. Tijdens de Grote Verdrukking zouden de tien stammen onder de volken kunnen blijven wonen om het Koninkrijk van God te verkondigen.

Het beloofde land strekt zich uit van de "rivier van Egypte" (vaak geïnterpreteerd als de Wadi el-Arish of een zijtak van de Nijl) tot aan de "grote rivier, de Eufraat". Dit beloofde land is dus een gebied veel groter dan ht huidige Israël. Niet de Israelieten behoeven dit land in bezit te nemen, het is God die dit land aan de Israeliten zal schenken krachtens dit verbond (covenant). Het is GEEN mensenwerk! Geen mens kan God tegenhouden! Wanneer? Dat vermeldt de Bijbel niet, mogelijk in het 1000-jarig Koninkrijk van Christus.

• Kenieten: Woonden in het uiterste zuiden en zuidoosten, voornamelijk in de noordoostelijke Negev-woestijn, vaak rond de stad Arad en in de regio Edom en Midian.
• Kenizzieten: Een nomadische of pastorale groep die voornamelijk in de Negev en de randen van Edom leefde.
• Kadmonieten: Ook wel bekend als de "Kinderen van het Oosten". Zij leefden in het uiterste oosten en noordoosten, in de Syrische woestijn tussen het beloofde land en de rivier de Eufraat.
• Perizzieten: Verspreid over het centrale en vruchtbare laagland van Kanaän, voornamelijk in het open land en de heuvels ten zuiden en zuidwesten van de Karmel.
• Refaïeten: Een volk van reuzen dat leefde in het bergachtige gebied aan weerszijden van de Jordaan, waaronder de landstreken Basan en de streek rond Hebron.
• Amorieten: Een machtig volk dat heerste over grote delen van het bergland van Kanaän (zowel oostelijk in Transjordanië als westelijk in de centrale heuvels).
• Hettieten: In Bijbelse context woonden zij voornamelijk in het bergland van Judea, rondom Hebron. (Dit zijn de Bijbelse Hettieten, niet te verwarren met het grote Hettitische Rijk in Anatolië).
• Kanaänieten: De verzamelnaam voor de inheemse bevolking van de kuststrook (Fenicische kust) en de valleien langs de rivier de Jordaan. Zij zijn afstammelingen van Kanaän, de zoon van Cham (die Noach's naaktheid zag en daardoor vervloekt werd) en de kleinzoon van Noach.
• Girgasieten: Een volk waarvan de precieze locatie lastig is vast te stellen, maar dat waarschijnlijk in het noorden, in de regio van Galilea en rond het Meer van Tiberias, woonde.
• Jebusieten: Een specifieke, machtige stam die heerste over de stad Jebus, het huidige Jeruzalem.

Sarai voelde zich persoonlijk verantwoordelijk voor de afwezigheid van dit kind. Ze besefte dat, omdat ze zelf nooit een kind had gebaard en haar hoge leeftijd dat leek te belemmeren, er iets anders moest gebeuren zodat Abram een ​​kind kon krijgen met een andere vrouw. Ze dacht: "Zie toch, de Here heeft mij niet vergund te baren" (Genesis 16:2).

Abram kon dus de vader van het kind zijn, ook al was Sarai niet de moeder.

De cultuur van die tijd bood de middelen om Sarai's belangen te behartigen. Oude documenten onthullen dat wanneer een vrouw haar man geen kind kon schenken, ze hem een ​​van haar slaven als vrouw kon geven en het kind uit die verbintenis als haar eigen kind kon claimen.

De gevolgen van Sarai's plan laten echter zien dat dit voorstel een ernstige vergissing was.

Wanneer Sarai zegt: "De Here heeft mij niet vergund te baren...", begaan we hier de zonde van overmoed. Omdat ze God niet vertrouwde om haar een zoon te schenken, forceerde Sarai de situatie door Abram op te dragen Hagar tot vrouw te nemen. Verderop in het boek Genesis ging het hebben van meer dan één vrouw altijd gepaard met conflicten en concurrentie (vgl. Genesis 29:30 e.v.).

Misschien hield ze vol bij Abram totdat hij haar voorstel accepteerde. Geloof probeert God niet te dwingen tot handelen, noch handelt het in Zijn plaats, laat staan ​​dat het bovennatuurlijke dingen doet in de kracht van het vlees.

Nu baarde Sarai, Abrams vrouw, hem geen kinderen; maar ze had een Egyptische dienstmeid, Hagar genaamd (Genesis 16:1).

Is het louter toeval dat Hagar Egyptisch was? Het is zeer waarschijnlijk dat Hagar een geschenk van de farao aan Abram was, als onderdeel van Sarai's bruidsschat (Genesis 12:16).

In hoofdstuk 16 is Abram meer een dwaas dan een patriarch.

Wat een kans voor Abram om zijn kracht te tonen! Maar in plaats daarvan maakte hij zichzelf belachelijk. Kennelijk gehoorzaamde hij passief, zonder veel of zelfs maar te protesteren, de instructies van zijn vrouw. Zij wilden een erfgenaam. En Abram deed precies wat ze hem had opgedragen.

Vanuit het perspectief van een vrouw bekeken: Toen Sarai Abram dit voorstel deed, wilde ze toen echt dat hij het zonder meer zou accepteren?

Vroeg ze hem te zeggen dat hij van haar hield, zelfs als hij haar geen kind kon geven? Vroeg ze hem zijn vertrouwen in Gods liefde en oneindige macht te herstellen? Moest ze herinnerd worden aan Gods belofte? Wilde ze dat hij nee zou zeggen? Misschien gehoorzaamde Abram wel zonder te begrijpen wat ze hem probeerde te vertellen.

Hagar droeg ook een deel van de schuld. Voor zover ik kan nagaan, handelde ze niet verkeerd door met Abram naar bed te gaan. Ze was een slavin, onderworpen aan de wil van haar meesteres. Ze had weinig tot geen beslissingsbevoegdheid. Ze maakte echter een fout door trots en minachting voor Sarai te voelen.

Hij nam bezit van haar en ze werd zwanger. Toen ze zag dat ze zwanger was, behandelde haar meesteres haar met minachting (Genesis 16:4). Het lijkt erop dat ze Abrams gunst won, vooral toen hij hoorde dat ze zijn kind droeg. Ze voelde zich superieur aan haar meesteres, maar ze was nog steeds haar slavin. Ze schepte op over iets waar ze geen reden tot trots voor had. En zo zien we een reeks zonden, beginnend in Egypte en eindigend in het bed van een Egyptische slavin.

Ieder van hen – Sarai, Abram en Hagar – raakte verstrikt in het web van de zonde. Sarai handelde overmoedig; Abram verviel in passiviteit; en Hagar werd het slachtoffer van hoogmoed. En in een nieuwe ronde van zonde reageerde ieder van hen slecht op het dilemma dat door hun eigen fouten was ontstaan.

Sarai ontdekte dat het plan mislukte. Er werd een kind geboren, maar hoewel Abram van haar hield (17:18, 20; 21:11), verachtte ze hem (21:10). Ismaël bracht onenigheid tussen hen, geen eenheid. Zelfs Hagar, die eens trouw was geweest, verachtte nu haar meesteres.

Ik heb mijn slavin in uw schoot gegeven, en nu zij ziet, dat zij zwanger geworden is, ben ik verachtelijk in haar ogen; de Here doe recht tussen mij en u (v. 5).
Ondanks alle vrome woorden die Sarai sprak, verbergen ze haar schuldgevoel over wat er gebeurd is niet. Hoewel ze woedend was op Abram, moest ze weten dat ze zelf het bed voor Hagar had gespreid. Er komen geen woorden van bekentenis of verdriet van haar lippen, alleen bittere wroeging.

Ook Abram veranderde niet van koers. Hij had moeten leren dat passiviteit niet hetzelfde is als vroomheid. Door Sarai haar gang te laten gaan, verloochende hij zijn eigen leiderschap. Hij was medeplichtig aan Sarai's zonde door haar geen nee te zeggen of haar terecht te wijzen. Sarai's felle uitbrander dreef hem alleen maar verder van zich af. Hij erkende zijn eigen zonde niet, noch confronteerde hij Sarai met de hare. In plaats daarvan bleef hij haar haar gang laten gaan.

Abram antwoordde Sarai: Uw dienstmaagd is in uw handen; doe met haar wat u het beste lijkt. Sarai vernederde haar, en zij vluchtte van haar weg (v. 6).

Eerder had hij ingestemd met haar plan om een ​​erfgenaam te verwekken. Nu geeft hij haar de vrijheid om met Hagar te doen wat ze wil. Sarai lijkt binnen de wettelijke grenzen te hebben gehandeld, hoewel ze de morele normen wellicht heeft overdreven. Hagar, moe van Sarai's tirannie, vlucht uiteindelijk naar Egypte.

HAGAR - AFGEWEZEN MAAR NIET VERLATEN - Wie was Hagar? Ze was een Egyptische slavin die door Sarai en Abraham werd overgenomen toen zij samen met Lot van Kanaän naar Egypte verhuisden om aan de hongersnood te ontsnappen. De relatie tussen een bediende en de vrouw van haar meester bestond uit eer, gehoorzaamheid en loyaliteit. Omdat Sara onvruchtbaar was, kon Hagar als draagmoeder optreden, wat volkomen legaal was, hoewel het een duidelijke overtreding van Gods wet was (zie Genesis 2:24) en een bewijs is van het gebrek aan geloof van Abraham en Sara.

Stel je nu voor dat Hagar als slaaf nooit iets heeft gehad, geen familie, geen bezittingen, geen echtgenoot... niets. En toen werd ze uitgekozen om het kind van de baas te krijgen, ze kon zichzelf niet inhouden... zoals ze tegenwoordig zeggen, trots en eigenwaarde gingen haar naar het hoofd stijgen. Misschien dacht ze dat ze beter was dan haar meesteres, omdat ze haar baas een zoon kon geven, iets wat Sara, met al haar rijkdom, niet kon. Misschien dacht ze zelfs dat ze Sara's plaats kon innemen! Er zijn mensen die zo zijn als ze niet veel levenservaring hebben, ze handelen met trots als ze iets bereiken.

Sara reageerde en liet zien wie de meesteres was. Ze begon te klagen bij Abraham en hij zei dat ze de verantwoordelijkheid voor haar dienstmaagd op haar plaats te wijzen. Dus Sara handelde hardvochtig, en vanwege Sara's mishandeling vluchtte Hagar.

En het was in deze situatie dat God zichzelf openbaarde aan deze weggelopen slaaf (Gij zijt een God des aanziens). Dit vertelt dat God goed is en dat Hij ons te midden van onze grootste beproevingen ziet en in ons voordeel komt.

Hagar vertegenwoordigt wellicht het grote aantal hulpbehoevende en achtergestelde vrouwen van vandaag. Ze vallen onder geen enkele omstandigheid buiten de waakzame zorg van God. Net zoals God voorzag in wat Hagar nodig had, zal Hij voorzien in wat jij nodig hebt. Tweemaal kwam de engel van de Heer haar bijstaan ​​(Gen 16:7; 21:17). God was met Hagar en haar zoon in tijden van crisis en ook in andere tijden (Gen. 21:10).

Hagar kan ook veel verlaten alleenstaande moeders vertegenwoordigen die door zo'n bijna-dood-wanhoop overkomen als Ismaël, en er is niemand om je te helpen, het zijn alleen jij en God. Bij de God die alle dingen ziet, vond Hagar toevlucht en leven. En hetzelfde kan God ook voor jou doen.

ONMIDDELLIJKE gehoorzaamheid is het enige type gehoorzaamheid dat bestaat aan God.

UITGESTELDE GEHOORZAAMHEID IS ONGEHOORZAAMHEID

• Telkens wanneer God ons tot een taak roept, biedt Hij ons een verbond met Hem aan, het is ons deel om die taak te vervullen en hij zal Zijn deel doen om ons rijkelijk te zegenen.
• De enige manier om te gehoorzamen is om op 'diezelfde dag' te gehoorzamen, zoals Abraham deed.
• Luther zei dat "de ware gelovige zal de vraag kruisigen: Waarom?" Hij zal gehoorzamen zonder te vragen.
• Ik wil niet iemand zijn die, als ze geen tekenen en wonderen ziet, niet zal geloven. Ik wil zonder vragen gehoorzamen.
• Gehoorzaamheid is de vrucht van het geloof; geduld is de kracht van die vrucht.

Veel echtparen willen kinderen in hun huwelijk. In feite maken kinderen deel uit van Gods plan voor een man en vrouw verenigd in het huwelijk, sinds God Adam en Eva de opdracht gaf om "vruchtbaar" te zijn en zich te vermenigvuldigen (Gen. 1:28).
Steriliteit wordt door de medische gemeenschap gedefinieerd als het onvermogen om zwanger te worden na een jaar of langer geslachtsgemeenschap zonder het gebruik van voorbehoedmiddelen of het onvermogen om herhaalde zwangerschappen vol te houden.

Onvruchtbare echtparen werden niet door God in de steek gelaten. God geeft niet aan alle echtparen kinderen. Maar dit betekent niet dat Hij geen andere zegen voor jouw leven heeft. Opmerkelijke vrouwen in de Bijbel werden niet geassocieerd met de zegening van het krijgen van kinderen: Midian, Esther, Priscilla, Maria en Martha, Maria Magdalena.

Sara had een goed huwelijk met Abraham, het lijkt erop dat ze een gemeenschappelijke geest hadden, affiniteiten, ze wilde moeder worden, een gezin stichten, hij wilde haar dit geluk schenken en stemde in met de komst van een zoon via Hagar. Hoe zou Abraham weten dat dit niet de zoon van de belofte zou zijn? In hoofdstuk 15:4 zei de Heer dat Eliëzer niet de erfgenaam zou zijn, maar iemand zou zijn die door Abraham verwekt zou zijn. MAAR HIJ DIE UIT U VERWORPEN ZAL WORDEN, ZAL UW ERFGENAAM ZIJN. Hij sprak niet over Sara. Hij dacht dat Sara's idee misschien een goed idee was.

Na het verhaal zien we dat het mis ging, Sara en Agar pasten zich niet aan, er was geen harmonie. Wat er gebeurde was jaloezie, intriges en afgunst tot het punt dat Hagar het toneel moest verlaten met Abrahams langverwachte zoon.

Terug naar af. De tijd verstreek en Abraham en Sara kwamen natuurlijk in het stadium van onmogelijkheid terecht. Sara dacht misschien dat ze iets verkeerd had gedaan, dat ze Gods werk hinderde en dat God haar nu niet langer zou zegenen. Allemaal verloren. Haar ervaring als moeder verandert van gevoelens van scepticisme, schaamte, afgunst en wrede kritiek naar een gevoel van intense vreugde en extase. Ook al viel Sara in zonde, God hield zich trouw aan de belofte dat zij "de moeder van vele volken" zou zijn (Gen. 17:16).

De naam Isaac is gekoppeld aan lachen. Isaak ("Hij lacht") laat niet alleen het lachen van Abraham en Sara zien, maar dat God ook naar Zijn kinderen lacht.

• De inwoners van twee steden die bestonden toen Abraham nog leefde, waren bijzonder slecht, dus besloot God ze te vernietigen. Maar God had een speciale band met Abraham, en dit riep de vraag op: "Zal Ik Mijn bedoelingen voor Abraham verbergen, aangezien Ik beloofde dat hij een groot volk zal worden en een bron van zegen voor alle mensen?
• Hoe mooi is de suggestie van de goddelijke monoloog!!! 'Zal ik voor Abraham verbergen wat ik ga doen?' Gods vrienden mogen zijn geheimen kennen, juist omdat het zijn vrienden zijn. God beschouwt Abraham als iemand die het recht had te weten wat hij ging doen (Psalm 25:4; Amos 3:17).
• God openbaarde zichzelf als een plan voor Abraham en toen werden de steden Sodom en Gomorra vernietigd. De nakomelingen van Abraham werden uiteindelijk de natie Israël. Tijdens het millennium zal Israël de grote natie zijn die in de Bijbel wordt voorafgeschaduwd. De hele aarde (gelovigen) werd gezegend toen de afstammeling van Abraham, Jezus genaamd, stierf voor de zonden van de wereld. Andere zegeningen zullen vervuld worden bij de Wederkomst van Jezus. Degenen die deel uitmaken van het verbond met God hebben een speciale band met Hem.

Isaac, de zoon van Abraham, trouwde op 40-jarige leeftijd. Rebeca, zijn vrouw, was onvruchtbaar en hij bad twintig jaar voor haar. Toen Izak 60 jaar oud was, werd Rebekka genezen in antwoord op zijn gebed, werd zij zwanger en baarde zij de tweelingzonen, Esau en Jacob.

Lessen over het gebed van Isaac:

1. Het is geen verloren zaak als we het in de handen van God leggen.
2. Overwinning in gebed vereist doorzettingsvermogen. Isaak bleef niet nalaten op God te hameren.
3. Hij was specifiek in zijn gebed.

Het is tijd van gebed voor nodig, om de kracht van God door gebed te ervaren!

Tegenwoordig wordt in veel landen over de hele wereld Valentijnsdag gevierd. Er zijn veel versies over de oorsprong van deze dag. Maar de meest gepubliceerde is:
Degene die hulde brengt aan een Romeinse priester die in liefde geloofde. De meest geaccepteerde versie van dit verhaal zegt dat keizer Claudius II in de 3e eeuw huwelijken verbood. En toch bleef Valentine ceremonies uitvoeren, omdat hij geloofde dat het huwelijk betekenis aan het leven geeft.

Maar de keizer kwam erachter en beval de priester te arresteren. En dan komt het meest romantische detail: de blinde dochter van een gevangenbewaarder, genaamd Artes, ging op bezoek bij Valentine in de gevangenis. De twee werden zo verliefd dat de jonge vrouw weer kon zien. Maar het kon de keizer niets schelen en op 14 februari 270 onthoofde hij Valentijn.

Maar wat is liefde? In eerste instantie is liefde actie, geen woorden. Liefde is wat liefde doet. Vandaag is dus een goede dag om een ​​Bijbelgedeelte te gedenken dat ons niet laat meeslepen door de stroom van lege romantiek. 1 Korintiërs 13:4-13:

"De liefde is lankmoedig, de liefde is goedertieren, zij is niet afgunstig, de liefde praalt niet, zij is niet opgeblazen, zij kwetst niemands gevoel, zij zoekt zichzelf niet, zij wordt niet verbitterd, zij rekent het kwade niet toe. Zij is niet blijde over ongerechtigheid, maar zij is blijde met de waarheid. Alles bedekt zij, alles gelooft zij, alles hoopt zij, alles verdraagt zij. De liefde vergaat nimmermeer; maar profetieën, zij zullen afgedaan hebben; tongen, zij zullen verstommen; kennis, zij zal afgedaan hebben.”
Zoals we zien in de tekst van Genesis 29:20 werkte Jakob zeven jaar voor Rachel en het leek maar een paar dagen vanwege hoeveel hij van haar hield.

De meisjes zijn vooral zeer alert op de woorden, beloften en genegenheid van de jongen, maar letten niet op wat hij werkelijk voor haar doet. Hij praat bijvoorbeeld veel over trouwen, maar je hebt nog nooit een verlovingsring gekocht of een formeel aanzoek gedaan, of hi praat veel over trouwen, maar hij krijgt geen baan. Of hij geeft een ring met belofte, ze hebben seks, maar trouwen nimmer. Meisjes willen trouwen, maar soms weten ze niet hoe ze een ei moeten bakken en hebben ze niet de wil om het te leren. Let op de details.

Ten laatste: heb God boven alles lief. Als God het middelpunt van deze eenheid is, zal het goed gaan. Als we God eerst liefhebben, gehoorzamen we zijn geboden.

Sinds Laban vijandig tegenover Jakob werd, werd hij gevoeliger voor Gods handelen en kreeg hij hulp en leiding. Nu maakte een bezoek van engelen God hem weer wakker en bereidde hem tot op zekere hoogte voor op wat zou komen. Mahanaim betekent: twee kampen of twee groepen. Het gaat om het kamp van Jacob en het onzichtbare, omringende kamp van Gods engelen die Jacob en zijn gezin beschermden. Hier zien we dat:

1. Engelen van God ontmoeten ons op de stoffige weg van het gewone leven. Je weet wel, die kritieke momenten in het leven als we zeggen: "alleen God voor mij"... ja... Hij kijkt... Hij vindt ons.
2. De engelen van God ontmoeten ons stipt in tijd van nood. Weet je, in situaties waarin ik mensen heb horen zeggen: "Ik dacht, ik ga dood, er is geen uitweg en hulp kwam op het juiste moment!".
3. De engelen van God verschijnen in de vorm die we nodig hebben: in het geval van Jacob, het leger van God.

Josef was trouw aan een visioen. Zijn leven bewijst dat een visioen mensen wegjaagt van zonde (Sp 29:18). Omdat hij geloofde in wat God hem had laten zien, bleef hij in al zijn relaties stevig trouw en loyaal, vooral met God.

Mensen die trouw zijn aan Gods project, zullen de bereidheid van God en de naaste genieten en zullen succesvol zijn in hun inspanningen. Ze zullen de beloning ontvangen ondanks eventuele moeilijkheden die ze onderweg hebben ondervonden.

1. CLAIM HET VISIE VAN DE GOD AAN JOU Genesis 37:5-10.
2. VERWACHT GODS GUNST IN HET VOLGENDE GEZICHT. HIJ GARANDEERT GUNST EN SUCCES AAN DE GETROUWEN! (Genesis 39:4).
3. BLIJF TROUW AAN GOD IN ALLES WAT JE DOET. DOE GEEN CONCESSIES, vooral niet als het even duurt voordat jouw visie vervuld wordt (Genesis 39:9).
4. GELOOF DAT GOD VOLDOENDE IS! Hij heeft je de gaven gegeven die je nodig hebt om je doel door jou te bereiken (Gen 41:14, 57).

Vertrouw op de soevereine voorzienigheid van God! Hij zorgt ervoor dat alle dingen voor jouw welzijn gehoorzamen als je TROUW BLIJFT aan jouw roeping en doel (Gen. 45:7).

God kan vandaag tot ons spreken door middel van dromen, net zoals Hij deed in de tijd van Jozef, maar we moeten evenwichtig zijn in onze benadering omdat veel van onze dromen Niet van God zijn. Ik ken mensen die elke week dromen hebben, en het zijn domme dromen en mensen gaan naar websites op internet op zoek naar wat het betekent en om iets goeds te zijn, wachten ze erop dat het gebeurt. Als het iets slechts is, zijn ze bang! Zo werkt het echt niet bij een droom van God. We moeten evenwichtig zijn in onze benadering omdat veel van onze dromen niet spiritueel zijn. Als God je iets probeert te laten zien of tot je spreekt door een droom, geloof ik dat Hij het in je hart zal bevestigen als je Hem om wijsheid vraagt, onderscheidingsvermogen gebruikt en in harmonie blijft met Zijn Woord en God je ook de betekenis uitlegt. Want dat is Z|ijn Doel.